برخی آدم‌ها را وقار عجیبی‌ست
در به آغوش کشیدن درد؛
گویی که رنج را به مثابه حقیقتِ
عریان جهان پذیرفته‌اند،
دیرگاهی‌ست دریافته‌اند که
زمین، خاستگاه آسایش نیست...
و جراحاتی که تاب آورده‌اند،
آنها را به سکوتی غریب واداشته است.
عجیب آنکه این جان‌های خسته،
تسلای غم دگران‌اند.
ویرانه‌هایی استوار
که خود پناه دگران‌اند...
Post #3245
1.01K
- ❤ 11