به هجده سالگیِ زنی باردار فقط باید گفت چشم.
باید گفت هرچه شما بگویید، حرف حرف شماست.
هجده سالگی نقطه پایان هیچ زندگی ای 
نمی‌تواند باشد، خیلی زود است.
این زن هنوز باید کلی مادری می‌کرد،
کلی لباس می‌دوخت. دست هایش کلی نوازش
به گیسوان دخترک و پسرهایش بدهکار بود.
حنجره‌اش کلی لالایی برای نوه‌هایش پس انداز کرده بود.
باید کلی نان می‌پخت و غذا بار می‌گذاشت. دنیا نگذاشت و لعنة الله علی الدنیا و اهلش که نگذاشتند!

📚 حانیه | حامد عسکری