ما چه‌قدر در سوگواری‌کردن ماهریم و چه‌قدر در نجات‌دادن یکدیگر ناتوان!
به دختری تبریکی بدهیم که به جرم مخالفت با یک ازدواج اجباری، جانش را از دست داده است؟ به دختری که خواسته بود برای خودش تصمیم بگیرد، اما تصمیم‌گرفتن دربارهٔ زندگی‌اش را حق خود نمی‌دانستند؟ به دختری که سنگسار می‌شود، شکنجه می‌شود، تحقیر می‌شود و در برابر چشمان دیگران، حق زندگی‌کردنش زیر پا گذاشته می‌شود؟ به کدام‌یک بگوییم روزت مبارک؟ به آن دختری که هنوز زنده است، اما از شدت رنج، هر روز بخشی از وجودش را از دست می‌دهد؟ یا به آن دختری که دیگر نیست و ما تازه حالا به یادش افتاده‌ایم؟ کدام روز دختر؟ روزی که دختران از حق تحصیل محروم‌اند؟ روزی که ازدواج اجباری هنوز آیندهٔ بسیاری را تهدید می‌کند؟ روزی که خشونت در بعضی خانه‌ها پشت درهای بسته پنهان می‌ماند؟ روزی که دختران از شدت درماندگی، گاهی مرگ را تنها راه رهایی می‌بینند؟ روزی که ناموس را بهانه می‌کنیم تا اختیار را از آنان بگیریم و غیرت را سپر می‌سازیم تا خشونت را توجیه کنیم؟ نه، من نمی‌خواهم به هیچ دختری بگویم روزت مبارک، اگر قرار باشد فردا دوباره رنجش را فراموش کنیم. وقتی حق دختران را به آنان بازنگردانده‌ایم، تا وقتی امنیت‌شان را جدی نگرفته‌ایم و تا وقتی صدای‌شان را نشنیده‌ایم، پیش از تبریکی‌گفتن باید از خودمان بپرسیم: ما برای دختران چه کرده‌ایم؟ اگر روز دختر است، پس چرا دختران هنوز برای داشتن یک زندگی عادی می‌جنگند؟

#بـانـو_امـیـری