وَژیـن | بـانـوامـیـری

فوروارد کن؛ من برایت سه چیزی می‌نویسم
که شاید یک نویسنده جرئت نکرده باشد بنویسد.
منتظر سه جمله‌ات باش! 🫧😉

۲۰ چنل...

این تکسو فور‌ کن چنلت نینی❗️
اینجا و اسپانسر جوین باش جوین باش فولدر بزنم +130 جذب بدم بهت‌💋

شات جوینی هردو چنل+تگت @Add_mm00

فور زدی به تکست اکت بده

گپ جوین باش پستاتو فور کن

نازنازی شهبانو درود؛
این تکست رو فوروارد کن توی چنلت به دو نفرتون خیلی رندم و بر اساس محتوا استارز بدم⭐️🍊

جوین باش خوشگله.

چگونه دردم را توضیح بدهم؟ از کجا شروع کنم که حرف‌هایم پیش از آن‌که به پایان برسند، در گلوی خودم خفه نشوند؟ چگونه بگویم آنچه بر من گذشته، فقط چند لحظه‌ی تلخ و چند خاطره‌ی ناخوشایند نبوده است؛ سال‌ها بوده، روز به روز، شب به شب، آن‌قدر آهسته و پیوسته که گاهی خودم هم نفهمیدم از چه زمانی دیگر آن آدم سابق نیستم. چگونه توضیح بدهم که بعضی زخم‌ها خون ندارند هیچ‌کس نمی‌بیندشان، اما هر صبح که چشم باز می‌کنی، هنوز درد می‌کنند. من از خانواده‌ام زخم خورده‌ام؛ از همان جایی که آدم باید در آن پناه بگیرد. و شاید همین است که دردش را چند برابر می‌کند. اگر غریبه‌ای قلبت را بشکند، می‌توانی بگویی غریبه بود؛ اما وقتی کسانی که باید دستت را می‌گرفتند، همان دست را رها می‌کنند، وقتی کسانی که باید آرامت می‌کردند، خودشان دلیل گریه‌هایت می‌شوند، دیگر نمی‌دانی با این درد چه نامی بگذاری. من بارها خواستم توضیح بدهم. خواستم بگویم؛ من هم خسته می‌شوم اما هر بار کلماتم را خوردم. خواستم بگویم؛ این حرف‌ها مرا می‌شکند اما سکوت کردم. خواستم بگویم؛ دیگر توان ندارم اما باز هم ایستادم. چون همه به آدمی که همیشه دوام آورده، عادت می‌کنند. وقتی سال‌ها می‌بینند که زمین می‌خوری و دوباره بلند می‌شوی، خیال می‌کنند دیگر درد را حس نمی‌کنی. خیال می‌کنند چون هنوز سرپا ایستاده‌ای، پس چیزی درونت نشکسته است. اما اشتباه می‌کنند. من فقط یاد گرفته‌ام شکستن را پنهان کنم. من شب‌هایی داشته‌ام که هیچ‌کس از آن‌ها خبر ندارد؛ و بعد صبح شد. و من دوباره بلند شدم، دوباره حرف زدم، دوباره لبخند زدم، دوباره وانمود کردم چیزی نشده است. اما مگر آدم چند بار می‌تواند خودش را از زیر آوار بیرون بکشد؟ چقدر می‌شود از یک انسان انتظار داشت که ببخشد، تحمل کند، سکوت کند، توضیح بدهد، خودش را کنترل کند، اشک‌هایش را پنهان کند و باز هم وقتی شب به اتاقش برگشت، تنها چیزی که از او باقی مانده، یک قلب خسته باشد؟ به خدا که من دیگر توان ندارم. کافی‌ست! همین‌قدر درد برای یک انسان زیاد است. من آدمم، نه سنگ! من همیشه قوی نبوده‌ام؛ فقط کسی نبود که بتوانم جلوی او ضعیف باشم. و چه تفاوت بزرگی است میان "قوی بودن"و" مجبور بودن به قوی ماندن". من خیلی چیزها را تحمل نکردم؛ مجبور شدم تحمل کنم! خیلی چیزها را نبخشیدم؛ فقط از جنگیدن خسته شدم! خیلی جاها سکوت نکردم چون حرفی نداشتم؛ سکوت کردم چون می‌ترسیدم اگر یک‌بار تمام آنچه را در دلم جمع کرده‌ام بگویم، دیگر هیچ‌چیز میان ما باقی نماند! اما حالا خودم چه؟ چه چیزی از من باقی مانده است؟ گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید اگر یک روز تمام دردهایم را روی کاغذ بنویسم، کاغذ هم طاقت نیاورد. چون درد من فقط یک اتفاق نیست. یک اتفاق را می‌توان تعریف کرد اما چگونه سال‌ها را تعریف کنم؟ چگونه تمام آن لحظه‌هایی را توضیح بدهم که چیزی نگفتم و درونم فرو ریخت؟ چگونه بگویم هر بار که با خودم گفتم این آخرین بار است، باز چیزی آمد و مرا مجبور کرد درد تازه‌ای را هم به دردهای قبلی اضافه کنم؟ من از آدم‌ها توقع معجزه ندارم. فقط گاهی دلم می‌خواست کسانی که دوست‌شان دارم، پیش از آن‌که مرا قضاوت کنند، یک‌بار هم که شده از خودشان بپرسند: شاید این دختر واقعاً خسته است.
همین! نه بیشتر! من نخواستم دنیا مرا بفهمد. فقط می‌خواستم خانه‌ام جایی باشد که مجبور نباشم برای اثبات درد خودم، زخم‌هایم را نشان بدهم. اما حالا آن‌قدر خسته‌ام که حتی توضیح دادن هم برایم دشوار شده است. دیگر نمی‌خواهم برای کسی ثابت کنم که درد کشیده‌ام، نمی‌خواهم بگویم چرا گریه کردم، نمی‌خواهم تک‌تک زخم‌هایم را شمار کنم تا شاید کسی باور کند. نه از زندگی خسته‌ام؛ از این‌همه دردِ بی‌پایان خسته‌ام. از اینکه هر بار خودم را جمع کنم و دوباره چیزی مرا از هم بپاشد، از اینکه هر بار به خودم بگویم تحمل کن، درونم آهسته جواب بدهد: تا کی؟ تا کی؟ واقعاً تا کی؟ مگر قلب انسان چقدر جا دارد؟ مگر می‌شود هرچه را که نمی‌توان گفت، درون خود ریخت و بعد انتظار داشت انسان سالم بماند؟ من دیگر نمی‌خواهم سنگ باشم، نمی‌خواهم همیشه قوی باشم، نمی‌خواهم همیشه همان کسی باشم که همه روی ایستادگی‌اش حساب می‌کنند. آدم همیشه به راه‌حل نیاز ندارد. گاهی فقط نیاز دارد کسی بالاخره دردش را باور کند...

#بـانـو_امـیـری