وقتی حافظ، بزرگ‌ترین شاعر آلمان را شیفته خود کرد

«حافظ؛ چنانکه تو عشق می ورزی و می نوشی،همان باید افتخار و زندگی من باشد، زیرا تو کهن تری و در عین حال تازه تری»
اینها عبارات یوهان ولفگانگ فون گوته، شاعر بزرگ آلمان است.
گوته در سال ۱۸۱۴، با ترجمه غزل‌های حافظ توسط خاورشناس اتریشی یوزف فون هامر-پورگشتال آشنا شد. این آشنایی، برای او کشف یک شاعر شرقی و دیدار با روحی همدل بود و چنان شیفته حافظ شد که شاهکارش، «دیوان غربی–شرقی» را در گفت‌وگویی شاعرانه با او آفرید؛ اثری که نه ترجمه‌ای از حافظ، بلکه پلی میان دو فرهنگ و دو جهان است.
آنچه گوته را شیفته حافظ کرد، تنها زیبایی شعر او نبود؛ بلکه نگاه آزاد، ژرف و انسانی حافظ به عشق، زندگی و حقیقت بود. او حافظ را شاعری یافت که مرز میان شرق و غرب را از میان برمی‌داشت و نشان می‌داد زبان شعر، زبان مشترک روح انسان است.
عظمت حافظ تنها این نیست که از بزرگ‌ترین شاعران ایران است؛ بلکه اینست که او توانست قرن‌ها بعد، در سرزمینی دیگر، شاعری چون گوته را به گفت‌وگو با خود فرا بخواند.
و ادبیات، چیزی جز همین گفت‌وگوی روح‌ها، بی‌اعتنا به مرزها و زمان نیست.

علی بصارتی ضیابری 🌿

@Bahamstan