در فرهنگ ایران، سرو همیشه نماد آزادگی، سربلندی و جاودانگی بوده است.
اما شگفت آنکه نیاکان ما، سروِ کاملاً راست را به یادگار نگذاشتند؛
سروِ خمیده را بر ترمه، فرش، کاشی و هنر این سرزمین نشاندند.
شاید می‌خواستند رازی را به نسل‌های بعد بسپارند؛
اینکه استواری، به معنای خشک و انعطاف‌ناپذیر بودن نیست.
گاهی برای ماندن، باید اندکی خم شد؛
نه از سرِ تسلیم، بلکه از سرِ خرد.
درختی که با هر بادی بجنگد، دیر یا زود خواهد شکست؛
اما آنکه انعطاف را بشناسد، پس از هر طوفان، دوباره قامت راست خواهد کرد.
بته‌جقه، نه یک نقش ایرانی بلکه خلاصه‌ای از فلسفه زندگی ایرانی است.
سرگذشت ملتی که در طول هزاران سال، بادهای سهمگین تاریخ را از سر گذرانده؛
گاه قامتش خم شده، اما ریشه‌هایش هرگز.
راز ماندگاری ایران،شاید همیشه در همین سروِ خمیده نهفته بوده است؛
قامتی که در برابر باد، خم می‌شود، اما در برابر زمان نمی‌شکند.
بته‌جقه، تصویر شکست نیست؛
تصویر ملتی است که آموخته برای ماندن، گاهی باید انعطاف داشت،
اما هیچ‌گاه نباید از ریشه جدا شد.
شاید به همین دلیل است که سروِ خمیده،
هنوز هم زیباترین تصویرِ ایستادگیِ ایرانی است.
علی بصارتی ضیابری🌿
@Bahamstan
Post #2533
4.23K
