🔹 وقتی جنگ تمام می‌شود، مغز هنوز در حالت هشدار می‌ماند

✍ سارا بنیس، روانشناس اجتماعی

🔹با پایان حملات نظامی، تصور عمومی این است که جامعه باید نفس راحتی بکشد؛ اما روان انسان، به‌سادگی به وضعیت پیش از جنگ بازنمی‌گردد.

🔹در روزهای اخیر، بسیاری از مردم، به‌ویژه ساکنان شهرهای هدف مانند تهران، همچنان از علائمی مانند بی‌خوابی، اضطراب، تحریک‌پذیری و دل‌دردهای عصبی رنج می‌برند. این وضعیت، در روان‌شناسی، بخشی از واکنش حاد به استرس (Acute Stress Reaction) یا در صورت تداوم، نشانه‌هایی از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تلقی می‌شود.

🔹در جنگ، بدن ما وارد «حالت بقا» می‌شود؛ ضربان قلب بالا می‌رود، مغز درگیر حالت آماده‌باش دائمی می‌شود، و سیستم عصبی، به کوچک‌ترین صدا یا تغییر واکنش بیش‌ازحد نشان می‌دهد. مشکل اینجاست که بعد از اتمام جنگ، این سیستم به‌سادگی خاموش نمی‌شود.

🔹برای همین، حتی وقتی صدای آژیر قطع می‌شود، بدن ما هنوز در حالت خطر باقی می‌ماند.

🔹از منظر علمی، این وضعیت اگر بدون مداخله و مراقبت جمعی رها شود، ممکن است منجر به افزایش آسیب‌های روانی، پرخاشگری، فرسودگی جمعی، و کاهش سرمایه اجتماعی شود.

آنچه اکنون اهمیت دارد:
▫️ به رسمیت شناختن خستگی روانی مردم

▫️ ایجاد امکان گفت‌وگو، روایت و سوگواری اجتماعی

▫️حمایت از کودکان، سالمندان و افراد تنها

▫️ کاهش بمباران خبری، و تنظیم مصرف رسانه‌ای برای کاهش فشار عصبی

🔹پایان جنگ، آغاز بازسازی روان است؛ اگر آن را جدی نگیریم، زخم‌ها در زیر پوست جامعه باقی خواهند ماند./چندثانیه

#دیدار_نیوز
didarnews.ir
@didarnews1| @didarnewsir