«کودکان با تکیه بر حواس‌شان زندگی می‌کنند. تجربیات حسی کودک در دنیای بیرون، او را با دنیای پنهان و عاطفی درونش مرتبط می‌کند. از آنجاییکه طبیعت منبع اصلی و اصیل خوراک‌رسانی به حواس است، داشتن آزادی برای جستجو و بازی در طبیعت، و از آن طریق تغذیه مناسب حواس، برای رشد سالم حیات درونی کودک ضروری است.

این نوع تعامل خودمختار و خودانگیخته، همان چیزی‌ست که ما آن را بازی آزادانه می‌نامیم. در چنین محیطی، کودکان از طریق تعامل با محیط، فعال‌سازی ظرفیت‌های بالقوه، و بازسازی فرهنگ انسانی، ظرفیت‌های خود را محک می‌زنند. در این راستا، کیفیت محیطی که کودک در آن به تجربه‌ها می‌پردازد از اهمیت بالایی برخوردار است. یک محیط غنی و آزادی‌پذیر، برای درگیری خلاقانه کودک پیوسته انتخاب‌های مختلفی عرضه می‌کند. در مقابل، محیطی خشک و محدود، قالب‌ریزی شده و یکنواخت، رشد سالم فرد یا گروه را در منگنه قرار می‌دهد.»

آخرین کودک جنگل، ریچارد لوو، آرش حسینیان