راه حل صلح پایدار از منظر قرآن

✍ محمد ایوبی پور

در منطق وحی، صلح با جریانی که اساس آن بر سلطه‌گری و نفاق بنا شده، نه یک فرصت بلکه مسیری برای فریب است. وقتی با دشمنی روبرو هستیم که هیچ مرز اخلاقی و انسانی را به رسمیت نمی‌شناسد، توقف جنگ پیش از شکست کامل او، تنها دادنِ «فرصت تنفس» به ظالم برای ضربه‌ای سهمگین‌تر است.

قرآن کریم با صراحت، ماهیت این جبهه را در سوره توبه افشا می‌کند: «لَا يَرْقُبُونَ فِي مُؤْمِنٍ إِلًّا وَلَا ذِمَّةً ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ» (سوره توبه، آیه ۱۰)؛ آن‌ها در حق هیچ مؤمنی رعایت خویشاوندی و هیچ پیمانی را نمی‌کنند و آن‌ها همان تجاوزکارانند.
این یعنی در قاموس استکبار، عهدنامه‌ها و توافقات بین‌المللی تنها تا زمانی اعتبار دارند که سدی در برابر منافعشان نباشند. اعتماد به چنین دشمنی، نادیده گرفتن حقیقتِ ذات اوست.

تجربه تاریخ و منطق قرآن به ما می‌آموزد که آتش‌بس در میانه نبرد با «ائمه کفر»، تنها یک ابزار تاکتیکی برای تجدید قوا و بازسازی ماشین جنگی آن‌هاست. دشمنی که در بن‌بست قرار گرفته، با نقاب صلح پیش می‌آید تا از نابودی قطعی بگریزد. اما فرمان روشن پروردگار، عبور از این ظاهرسازی‌ها و هدف قرار دادن کانون اصلی فتنه است: «...فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ ۙ إِنَّهُمْ لَا أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ» (سوره توبه، آیه ۱۲)؛ پس پیشوایان کفر را بکشید ، چرا که آن‌ها را پیمانی نیست، باشد که [از ستم خود] دست بردارند.

امروز در تقابل جبهه حق با قدرت‌های استکباری چون آمریکا و رژیم صهیونیستی، سخن از سازش، نه تنها نادیده گرفتن خون‌های ریخته شده بلکه دادن فرصت راهبردی به دشمن و مقدمه چینی شکست است.
پایان واقعی جنگ، نه در امضای قراردادهای بی‌فرجام، بلکه در درهم‌شکستن هیمنه و ساختار حکمرانی متحد آن‌هاست. صلح واقعی زمانی طلوع می‌کند که دست‌های متجاوز از کار افتاده باشد و «ائمه کفر» بدانند که دیگر توانِ بازگشت به میدان را ندارند.

ایمان قلبی به وعده الهی، ما را از هراسِ جنگ و فریبِ صلحِ دروغین می‌رهاند. پیروزی نهایی نه در گرو عقب‌نشینی، بلکه در گرو ایستادگی تا از کار انداختن اتاق فرمان کفر است. آنجا که قدرت متحد ظالمان فرو بریزد، همان‌جا نقطه آغاز صلح پایدار و الهی برای تمام بشریت خواهد بود.

@ayoubipour