(Αἰσχίνης, «Κατὰ Κτησιφῶντος», III, 133)
 
Εἶναι κατανοητὸν διατὶ τίθεται ἑνικός: ὁ ῥήτωρ φοβεῖται διὰ τὴν πόλη ὡς σύνολον, ὄχι διὰ τὰς οἰκίας αὐτῆς.
 
Ἢ παρ᾿ Ἡροδότῳ:
 
τὸ μὲν μῆκος τοῦ ὀρύγματος ἑπτὰ στάδιοί εἰσιν
«τὸ μῆκος τοῦ διώρυγος εἶναι ἑπτὰ στάδια» (τὸ ῥῆμα κατὰ πληθυντικόν)
(Ἡρόδοτος, III, 60)
 
Διατί; Ἐπειδὴ «ἑπτὰ στάδια» εἶναι συγκεκριμένον, μετρήσιμον μέγεθος, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸ ἀφῃρημένον «μῆκος».
 
Συμπέρασμα τετριμμένον: τὸ νόημα εἶναι σημαντικώτερον τοῦ τύπου, καὶ τὸ ὑποτάσσει εἰς ἑαυτόν.