Для чтения авторов римской и византийской эпох, которые, иногда, вставляют латинские термины в свои греческие тексты, небольшой список:

Α΄ Λατινογενεῖς: 1) Πολιτεία: ὁ ρὴξ (rex), ρηγατεύω, τὸ ρηγᾶτον, ὁ καῖσαρ (caesar), ὁ μάγιστρος (magister), ὁ (μέγας) δοὺξ (dux), ὁ κόμις (comes), ὁ κοιαίστωρ (quaestor), ὁ προτήκτωρ (protector), ὁ πραιπόσιτος (praepositus), ὁ πραίτωρ, τὸ πραιτώριον (praetor, praetorium), ὁ (μέγας) δομέστικος (domesticus), ὁ καστρήνσιος (castrensis), ὁ κανδιδάτος (candidatus), ὁ μανδάτωρ (mandator), ὁ πατρίκιος (patricius), τὸ παλάτιον (palatium), τὸ σιλέντιον (silentium), τὸ ὀφφίκιον, ὁ ὀφφικιάλιος (officium, officialis), ἡ μαγναύρα (magna aula), ἡ βούλλα (bulla), ὁ νοτάριος (notarius), τὸ σιγίλλιον (sigillum), τὸ σίγνον (signum), ὁ ταβουλάριος (tabularius), ὁ φίσκος (fiscus), ὁ χαρτουλάριος (cartula -aris), ἡ ρεγεὼν (regio).

1. Στρατός: ἡ λεγεών (legio), ἡ βάνδη, τὰ βάνδα (banda), το κάστρον (castra), τὸ φωσσᾶτον (fossatum), ὁ λιμιτάνεος (limitaneus), ὁ τριβοῦνος (tribunus, χιλίαρχος ἢ πεντηκόνταρχος).

1. ᾿Εκκλησία: ὁ τρούλλος (trulla), ὁ σολέας (solea), ἡ κέλλα (cella), ὁ ὀφφικιάλιος, ὁ σακελλάριος (sacella -aris), ὁ σακελλίων, ὁ καστρήνσιος, ὁ ρεφερενδάριος (referendarius), ὁ ἀκτουάριος, ὁ ὀστιάριος (ostiarius), ὁ κανονικός (canonicus καὶ ὄχι ἑλλ. κανονικός), τὸ τέμπλον (templum), τὸ μανουάλιον (manualis). Τὰ ὀνόματα Βαρθολομαίος (Bartholomeus), Γερμανός (Germanus), Παῦλος (Paulus) κ.ά.

1. Κοινωνική ζωή: τὸ ἄκτον (actum), τὸ πάκτον (pactum, πρβλ. πακτόω, πακτωνάριος), ἡ ἰνδικτιών (indictio), ὁ μαγκίπης καὶ μάγκιψ (manceps), τὸ μαγκίπιον (manucipium), τὸ μακέλλον, ὁ μακελλάριος (macellum -aris), ὁ σαλμαδάριος (salmadaris), τὸ βιβαρόπακτον (vivarium + pactum), ἡ ρόγα, ρογεύω (roga = μισθός), ὁ μαΐστωρ (magister), ὁ βορδονάριος (burdonarius), ἡ σαγίττα (= κερκίς, sagitta), ὁ σπεκουλάτωρ (spe-culator δήμιος) κλπ.

Β΄ Μεικτοί: 1) Σύνθεσις Κοινῆς + Λατινικῆς: ὁ πεντακάμα-ρος, τὸ πολυκάνδηλον, ὁ (μέγας πρωτο-)σύγκελλος -ία -εύω, ὁ πρωτονοβε-λίσσιμος, ὁ πρωτονοτάριος, ὁ πρωτομανδάτωρ, ὁ πρωτοασηκρήτις (πρῶτος a secretis), ὁ σπαθαροκανδιδᾶτος, ὁ βανδοφόρος, ὁ ἀρτίκλινος, ὁ βεστάρχης, ὁ βεστιοπράτης, ὁ τουρμάρχης, τὸ χρυσόβουλλον, τὸ ἀργυρόβουλλον, τὸ ἐπιμάνικονίκιον, ὁ ἱεροκουβουκλίσιος, τὸ σκουτελλοπίνακον, τὸ μεσοσκούτελλον, ὁ ὀπτόμινσος.

1. Ὅροι λατινικοὶ μὲ ἑλληνικὴν κατάληξιν: ἡ μαγκίπισσα (σύζυγος τοῦ μάγκιπος), ἡ μαγιστρότης (ἡ ἰδιότης τοῦ μαγίστρου), ρηγατεύω, ρηγικός (εἶμαι ρήξ, τοῦ ρηγὸς κλπ.), ἀνθυπατᾶτον, ἐξαρχᾶτον, δεσποτᾶτον, δικαιᾶτον, ὑπατᾶτον, φωσσατικῶς ἐπίρρ.

1. Ὅροι ἑλληνικοὶ μὲ λατινικὴν κατάληξιν : ὁ ἀσκοθυράριος, ὁ καμηλάριος, ὁ καταρτάριος, ὁ σηρικάριος (= κατεργαζόμενος μέταξαν), ὁ κηρουλάριος (ὁ ἐπὶ τοῦ κηροῦ), ὁ μαρμάριος, ὁ προσμονάριος, ὁ σπαθάριος κλπ.