منطقه طلایی حیات
در اطراف هر ستاره، محدوده ای وجود دارد که به آن «منطقه قابل سکونت» یا «منطقه گلدیلاکس» گفته می شود. در این محدوده، دما نه آنقدر زیاد است که آب به بخار تبدیل شود و نه آنقدر پایین که همه آب به یخ تبدیل شود. بنابراین امکان وجود آب مایع فراهم است.
اما شرایط مناسب فقط به فاصله از یک ستاره محدود نمی شود. در مقیاس بزرگ تر، جایگاه یک ستاره در کهکشان نیز اهمیت دارد.
ستاره ای که بیش از حد به مرکز کهکشان نزدیک باشد، در محیطی بسیار شلوغ و پرخطر قرار می گیرد. انفجارهای ستاره ای و برخوردهای نزدیک می توانند برای سیارات اطراف آن مشکل ساز شوند. از سوی دیگر، مناطق بسیار دور از مرکز کهکشان ممکن است عناصر سنگین ضروری برای شکل گیری سیارات سنگی و حیات را به اندازه کافی نداشته باشند.
خورشید از این نظر در موقعیت مناسبی قرار گرفته است. همان طور که زمین در منطقه قابل سکونت خورشید قرار دارد، خورشید نیز در بخش مناسبی از راه شیری قرار گرفته که می توان آن را «منطقه قابل سکونت کهکشانی» نامید.

شبیه سازی میلیاردها سال تکامل کیهانی
پژوهشگران برای بررسی این موضوع از پروژه EAGLE استفاده کردند. این پروژه یکی از دقیق ترین شبیه سازی های رایانه ای از تکامل کیهان است و فرایندهایی مانند انبساط جهان، گرانش و شکل گیری ستاره ها، گازها و سیاهچاله ها را مدل سازی می کند.
این شبیه سازی به پژوهشگران اجازه داد تا محیط های مختلف کیهانی را در مقیاس صدها میلیون سال نوری بررسی کنند و ببینند کدام مناطق برای حیات مناسب تر هستند.

حیات از چه خطرهایی باید دور بماند؟
برای شکل گیری حیات، وجود عناصر سنگین تر از هیدروژن و هلیوم ضروری است. این عناصر در نسل های مختلف ستارگان ساخته و در سراسر کیهان پراکنده شده اند.
اما مقدار این عناصر هم باید مناسب باشد. اگر مواد سنگین بیش از حد باشند، احتمال شکل گیری غول های گازی مانند «مشتری داغ» افزایش می یابد. این سیارات می توانند در منظومه خود حرکت کنند و به سیارات سنگی آسیب بزنند یا حتی آنها را از بین ببرند.
انفجارهای ستاره ای نیز خطر بزرگی هستند. ستارگان پرجرم در پایان عمر خود منفجر می شوند و می توانند محیط اطرافشان را برای حیات نامناسب کنند. انفجارهای پرقدرت تری مانند فوران های پرتو گاما حتی می توانند منطقه بسیار وسیع تری را تحت تاثیر قرار دهند. برخی پژوهشگران احتمال داده اند که یک انفجار نزدیک کیهانی شاید در یکی از انقراض های بزرگ گذشته زمین نقش داشته باشد.
عبور نزدیک یک ستاره دیگر از منظومه شمسی نیز می تواند مدار سیارات را مختل کند. سیاهچاله های پرجرم در مرکز کهکشان ها هم در صورت فعال شدن می توانند تابش بسیار شدیدی ایجاد کنند که قادر است جو سیارات را از بین ببرد.

راه شیری، خانه ای آرام برای حیات
پژوهشگران تاکید می کنند که هنوز نمی دانیم آیا واقعا در این مناطق حیات وجود دارد یا نه. با این حال، این مناطق بهترین شرایط شناخته شده برای شکل گیری و دوام حیات را دارند.
نتایج همچنین نشان می دهد که راه شیری محیطی نسبتا مناسب برای زندگی است. این کهکشان دوران پرانرژی و پرخطر جوانی خود را پشت سر گذاشته و اکنون بسیار آرام تر شده است.
امروزه احتمال اینکه یک ستاره در راه شیری طی یک میلیارد سال آینده با یک رویداد کیهانی شدید و نابودکننده حیات روبه رو شود، بسیار کم است. پژوهشگران برآورد می کنند که این اتفاق برای کمتر از یک ستاره از هر هزار ستاره رخ خواهد داد.
در مقابل، کهکشان های کوچک تر، با وجود تعداد بسیار بیشترشان، معمولا محیطی شلوغ تر و پرانرژی تر دارند و از این نظر مکان های مناسبی برای حیات نیستند.