سیاه‌چاله‌های سرگردان ممکن است سرنخ‌هایی درباره تکامل جهان در اختیار ما بگذارند

پژوهش جدیدی از دانشگاه ییل و دانشگاه تگزاس شمالی نشان می دهد سیاهچاله های سرگردان که به هیچ کهکشانی وابسته نیستند، ممکن است بقایای سیاهچاله های ابرپرجرمی باشند که بر اثر ادغام کهکشان ها از مرکز کهکشان خود رانده شده اند. پژوهشگران با استفاده از شبیه سازی کیهان شناسی ASTRID، حرکت سیاهچاله ها را در طول ۱۲.۶ میلیارد سال بررسی کردند. نتایج نشان می دهد این فرایند در کهکشان های کم جرم بیشتر رخ می دهد و وضعیت سیاهچاله های سرگردان می تواند اطلاعاتی از تاریخچه کهکشان میزبان و حتی بذر اولیه سیاهچاله در اختیار ما بگذارد.

در این مدل، کهکشان های کم جرم فعال تر و ستاره ساز بیشتر سیاهچاله های سرگردان دارند، در حالی که کهکشان های خاموش بیشتر میزبان سیاهچاله مرکزی هستند. پژوهشگران پیشنهاد می کنند این سیاهچاله ها را می توان با پرتو ایکس، طیف سنجی نوری و فروسرخ، رادیو نجومی و فوران های ناشی از اختلال کشندی شناسایی کرد. مطالعه آنها راهی برای پیوند دادن شبیه سازی های کیهانی با مشاهدات آینده و درک بهتر شکل گیری و تکامل سیاهچاله ها ارائه می کند.