چهل روز از آن شب سنگین گذشت؛
شبی که تاریکیاش تنها بر آسمان نماند و تا عمق خانهها و دلها نفوذ کرد.
چهل روز است که جای خالی چندین نفس جوان
در هوای این سرزمین حس میشود.
جوانههایی رشید و امیدبخش،
دانشجویانی که برق فردا در نگاهشان میدرخشید،
و ناگهان خاموش شدند؛
پیش از آنکه فرصت شکفتن را تمام کنند.
ما به ناچار گوهرانی را به خاک سپردیم
که سرمایهی روشن فردا بودند.
خانههایی ماند،
با درهایی که دیگر گشوده نخواهد شد،
مادرانی ماندَند،
که چشمانشان هنوز به راه هستند،
و خندههایی،
که در گوش زمان ماندهاند اما بدون مالک.
اما سوگ،
اگرچه سنگین است،
قامت ما را خم نمیکند.
ما ایستادهایم
در کنار یادشان،
در کنار نامشان،
و در کنار آرزویی که از دل این خاک هرگز ریشهکن نمیشود.
چرا که
«در دل به جز آزادیِ ایران هوسی نیست»
و این نه یک شعار،
که عهدی است میان ما و آنان
که رفتند
تا ما بمانیم
و روشنایی را مطالبه کنیم.
به یاد فرزندان ایران
Post #942
932