💬 توشه‌ی راه: مصاحبه‌ی پال ویلیامز با فیلیپ کی. دیک
📚 ترجمه‌ی امیرمحمد شیرازیان

👤 ویلیامز: موافقی که نوشتن یه جور درمانه؟

👤 دیک: خب برای من بیش‌تر از این حرف‌هاست. نوشتن در مقایسه با درمان‌های معمول کار پُرشورتر و پویاتریه. به نظرم خیلی درست نیست که بگیم «آره، نوشتن یه جور درمانه». این حرف یه‌هوا گم‌راه‌کننده‌ست، ولی این‌که بگیم «نه، نیست» مسلماً خیلی بدتره. من می‌گم نوشتن برای این‌که ذهن رو سروسامون بده خیلی بهتر از خودِ درمانه.
اما هدف نوشتن هیچ‌وقت نباید درمان باشه. برای همچین کاری نیست. مثل اینه که بپرسی «خودرو قشنگه؟» خب قشنگی کار اصلی خودرو نیست؛ منظورم اینه که فرم تابع عمل‌کرده. کارکرد نوشتن درمان نیست، ولی ممکنه با این کار حال‌وهوای آدم بهتر بشه.

👤 ویلیامز: پس کارکرد نوشتن چیه؟

👤 دیک: کارکرد نوشتن… به این بستگی داره که چه کسی این کار رو انجام می‌ده. نمی‌شه یه حرف کلی زد که درباره‌ی همه صدق کنه.

👤 ویلیامز: برای تو چی؟

👤 دیک: شخصاً… می‌نویسم، چون نمی‌دونم با وقتم چه کنم. سراغ چیزهای دیگه هم می‌رم واقعیتش، ولی زود دلم رو می‌زنن.
هدف تلویزیون دیدن چیه؟ اینه که تلویزیون ببینی؛ همین و بس. این‌طور نیست که بخوای چیزی ازش یاد بگیری که فرضاً مردم چه‌طوری زندگی‌شون رو می‌گذرونن. نوشتن هم برای من همین‌جوریه، هدف خودِ نوشتنه.

#توشه‌ی_راه #مصاحبه #فیلیپ_کی_دیک #پال_ویلیامز #امیرمحمد_شیرازیان #علمی‌تخیلی

🐎 نشر اسب • سر در پی افق‌ها
‏〰️
🌐 وبگاه | 👥 گروه | 💬 پیام‌گیر ❤️ حمایت از ما