💠اهمیت این قطعه در پژوهش در احوال و آثار درویش
🔹درویش علیهالرحمه در بخشی از این قطعه، چنین نگاشته است: «مخدوم من، مدت یک سال و نیم بود که مبتلا به نوبۀ ربعی بودم شدید، به هیچ وجه منالوجوه معالجه نتوانستم کرد. در مدت مذکور به کلی دست از مشق برداشته، در شش ماهش که قلم به دست نگرفتم، یعنی آن قدرت را نداشتم که توانم کلمهای نوشت و الحال هم حال تحریر قطعه نیست، یعنی دماغ نمیتوانم سوزانید.*»
🔸به طوری که از این قطعه برمیآید:
۱. درویش در اواخر عمر از بیماری نوبۀ ربع به شدت در رنج بوده است.
(سرانجام همین بیماری بود که این خوشنویس بزرگ را از پای درآورد. با مرگ زودهنگام درویش، تنها یک هنرمند از دست نرفت، بلکه صدها شاهکارِ نیافریده برای همیشه از میراث خوشنویسی ایران دریغ شد.)
۲. وی در اواخر عمر به علت ابتلا به این بیماری، مدت یک سال و نیم دست از مشق برداشته و مدت شش ماه نیز قلم به دست نگرفته بوده است.
*دماغ سوزانیدن کنایه است از به کار گرفتن ذهن و فکر، تمرکز و زحمت فکری کشیدن؛ یعنی توان آن را ندارم که ذهن و قوۀ فکری خود را به کار اندازم و با تمرکز بنویسم.
@asareroozgharan
Post #40
289
- ❤ 10