زمانی که اوایل امسال با «جیمز رگ» (James Wragg)، طراح ارشد استودیو صحبت می‌کردم، او گفت که به نظرش یکی از جذابیت‌های بازی‌های قدیمی، تمایل آن‌ها به مختصر و مفید بودن است.
جیمز رگ (طراح ارشد استودیو Lovely Hellplace):
> «چیزی که من درباره آن دوران دوست دارم این است که همه‌چیز بسیار ساده‌تر و روان‌تر بود، اما این کار با یک هدف‌گذاری کاملاً آگاهانه انجام می‌شد.»
> «فکر می‌کنم داریم وارد دورانی می‌شویم که پدیده‌ای به نام خستگی از جهان‌های باز (Open World Fatigue) در حال شکل‌گیری است. به نظرم خیلی از آدم‌ها از این بازی‌های بزرگِ جهانِ بازِ AAA که بالای ۶۰ ساعت طول می‌کشند و سیستم‌های سنگینی دارند، خسته و دل‌زده شده‌اند؛ سیستمی که در نتیجه‌ی سنگین بودنشان، پر از تکرارِ مداومِ مکانیک‌های مختلف است.»
> «شما اغلب می‌بینید که قبل از دیدن تیتراژ پایانی، باید دهه‌ها یا شاید صدها بار یک کارِ تکراری را انجام دهید. در حالی که آن بازی‌های قدیمی‌تر متعلق به دوران PS1، PS2 و GameCube واقعاً هیچ‌وقت حس خستگی یا دل‌زدگی ایجاد نمی‌کردند. اگر بازی Wind Waker را بازی کنید، می‌توانید آن را در ۱۰ ساعت به پایان برسانید. اما این ۱۰ ساعت، بهترین ساعت‌های ممکن است؛ یک تجربه کاملاً فشرده، موجز و هدفمند. فکر می‌کنم این ویژگی چیزی شبیه به تجربه بازی‌هایی مثل Fallout 1 است.»
> «اینکه می‌گویم Fallout 1 بازی موردعلاقه‌ام در این سری است، دلیل دارد. آن دست از بازی‌های کامپیوتری (CRPG) شاید زمانِ اتمامشان کمی طولانی‌تر باشد، اما تجربه‌هایی کاملاً حساب‌شده و خوش‌ساخت هستند. شاید تمام کردنشان به اندازه یک بازی مدرن طول نکشد، اما متوجه می‌شوید که آن‌قدر خوب بوده‌اند که دلتان می‌خواهد دوباره برگردید و آن‌ها را تکرار کنید؛ چرا که راه‌های متفاوتی برای تجربه کردنشان وجود دارد و تمام مکانیک‌هایشان به بهترین و دقیق‌ترین شکل ممکن صیقل خورده‌اند.»
> «فکر می‌کنم این همان کاری است که ما داریم با بازی Entropy در بخش سیستم مبارزه و سایر بخش‌ها انجام می‌دهیم. من سعی دارم سیستم‌های مبارزه‌ای ساده‌ی بازی‌های JRPG را با رویکرد تاکتیکیِ عمیق‌ترِ بازی‌هایی مثل XCOM یا همان نسخه اورجینال Fallout ترکیب کنم.»
>
در بخش دیگری از گفتگوی ما، رگ فاش کرد که او هیچ‌وقت نتوانسته بازی Breath of the Wild را به پایان برساند و هر زمان که می‌خواهد بازی کند، ترجیح می‌دهد به سراغ نسخه Wind Waker محصول سال ۲۰۰۲ برود. بر اساس تجربه شخصی خودم نیز متوجه شده‌ام که این مسئله هنگام تجربه‌های مجدد (Replays) بسیار برجسته‌تر می‌شود: من خودم بعد از اولین دوره‌ای که تمام شریوهای بازی BotW را تمام کردم (زمانی که بیکار بودم)، هرگز نتوانستم بار دوم آن را به پایان برسانم. اخیراً حتی دیده‌ام که خودم را از بازی محبوبم یعنی Elden Ring دور می‌کنم و بیشتر به سمت بازی‌های کوتاه‌تر و سریع‌الملحقِ (snackable) مثل Bloodborne و Sekiro کشیده می‌شوم.
نسخه اول Fallout نیز مثال فوق‌العاده‌ای در این زمینه است: چند سال پیش که دوباره آن را با هدف انجام تقریباً تمامی کارهای بازی (Completionist) رفتم، کار در حدود ۱۲ ساعت تمام شد. حتی این حقیقت که بازی قبلیِ جیمز رگ یعنی Dread Delusion هم یک بازی جهان‌باز بود، نقض‌کننده این حرف‌ها نیست؛ چرا که نقشه آن بسیار متراکم بود و زمان اتمام آن تنها حدود ۱۵ تا ۲۰ ساعت طول می‌کشید.