علت اینکه Assassin's Creed Origins (با وجود تمام ایرادهای ساختاری‌اش) نزد بخش زیادی از جامعهٔ گیمرها محبوب‌ترین و محترم‌ترین نسخهٔ سه‌گانهٔ RPG (شامل Origins، Odyssey و Valhalla) به شمار می‌رود، به «تعادل»، «هویت» و «احترام به ریشه‌ها» برمی‌گردد.
وقتی این سه بازی را کنار هم می‌گذاریم، مشخص می‌شود که چرا Origins جایگاه ویژه‌تری دارد:
۱. بایک (Bayek of Siwa)؛ یکی از بهترین شخصیت‌های تاریخ فرنچایزمهم‌ترین نقطهٔ قوت Origins، شخصیت بایک است. او فقط یک آواتار بی‌روح برای انتخاب دیالوگ نیست؛ بایک مردی است با عواطفِ ملموس، غم عمیق از دست دادن فرزند، خشم منطقی، و در عین حال مهربانی و عشق نسبت به مردم و کودکان مصر.
در Odyssey و Valhalla سیستم انتخاب دیالوگ و تعیین جنسیت باعث شد شخصیت اصلی (کاساندرا/الکسیوس یا ایوور) تا حدی «بی‌هویت» و فاقد آن عمقِ عاطفی یکدست شود. اما داستان بایک کاملاً شخصی، خطی و عمیق نوشته شده بود.
۲. وزنِ داستانی و وفاداری به اسم بازی (Origins)همان‌طور که از اسم بازی پیداست، Origins روایتگر چگونگی شکل‌گیری فرقهٔ اساسین‌ها (Hidden Ones)، نبرد اصلی آن‌ها با تمپلارها (Order of the Ancients) و حتی فلسفهٔ عقاب، بریدن انگشت و نماد اساسین‌هاست.
در دو نسخهٔ بعدی (Odyssey و Valhalla)، تمرکز اصلی کاملاً از اساسین‌ها برداشت شد و به سمت اساطیر یونان و وایکینگ‌ها رفت؛ به‌طوری که خیلی از مخاطبان احساس کردند آن دو بازی اصلاً ربطی به برند Assassin's Creed ندارند و فقط اسم آن را یدک می‌کشند.
۳. دنیایی عظیم اما «با روح و حساب‌شده»مصر باستان در Origins یکی از زیباترین، متنوع‌ترین و زنده‌ترین جهان‌های جهان‌باز است. راک‌استار و یوبی‌سافت در یک چیز مشترکند: وقتی برای یک دنیای تاریخی تحقیق می‌کنند، جزئیات خیره‌کننده می‌شود.
تفاوت اهرام جیزه، باتلاق‌های دلتای نیل، بیابان‌های پهناور و شهر یونانی-رومیِ اسکندریه حس کاوشگری واقعی می‌داد.
مهم‌تر اینکه مقیاس بازی هنوز «ارگانیک» بود. در Odyssey و Valhalla نقشه چنان وسعت بی‌خود و پر از آیکون‌های تکراری پیدا کرد که بازیکنان دچار «خستگی از جهان‌باز» (Open-World Fatigue) شدند.
۴. تازه بودن فرمول RPG و تعادل در پنهان‌کاری (Stealth)در Origins، یوبی‌سافت سیستم مبارزات و نقش‌آفرینی را پس از یک سال استراحت دادن به سری معرفی کرد؛ بنابراین همه چیز برای مخاطب تازه و جذاب بود.
علاوه بر این، ابزار مخفی‌کاری بایک و قابلیت ترور با تیغ مخفی (Hidden Blade) همچنان کارایی داشت. در نسخه‌های بعدی، به لطف لول‌بندیِ شدید دشمنان، گاهی تیغ مخفی حتی نمی‌توانست یک سرباز معمولی را بکشد که ضربهٔ بزرگی به ریشه‌های سری بود!
خلاصه:Origins نقطه‌ای بود که یوبی‌سافت فرمول جدید RPG را با روح، هویت و داستان‌گوییِ کلاسیکِ Assassin's Creed پیوند زد. دو نسخهٔ بعدی گرچه از نظر مکانیک‌های نقش‌آفرینی بزرگ‌تر شدند، اما هویت اساسینیِ خود را فدای وسعت بی‌رویه و اکشنِ خالص کردند.