🔴 ایران و بمب اتم؛ آیا زمان پایان دادن به ابهام هسته‌ای فرا رسیده است؟
✍️ حسین قتیب | مهر ۱۴۰۵
📄 بازدارندگی باید پیش از جنگ عمل کند، نه پس از ویرانی کشور.
این گزاره، هسته مرکزی مقاله‌ای از حسین قتیب درباره آینده راهبرد امنیت ملی ایران است؛ مقاله‌ای که از منظر نظریه بازدارندگی، ضرورت بازاندیشی در سیاست هسته‌ای کشور و امکان عبور از وضعیت آستانه‌ای را مطرح می‌کند.
🔹 تفاوت تلافی‌جویی و بازدارندگی
نویسنده استدلال می‌کند که توانایی واردکردن خسارت به مهاجم، لزوماً به معنای توانایی جلوگیری از آغاز جنگ نیست. به باور او، تجربه درگیری‌های اخیر نشان داده است که بازدارندگی متعارف ایران نتوانسته به‌طور کامل مانع حملات خارجی شود.
او با اشاره به عدم تقارن توان نظامی ایران با آمریکا و اسرائیل، این پرسش را پیش می‌کشد: آیا می‌توان بدون تغییر بنیادین در دکترین امنیتی، خطر تکرار جنگ را کاهش داد؟
🔹 هزینه‌های وضعیت آستانه‌ای
یکی از مهم‌ترین استدلال‌های مقاله آن است که کشوری در وضعیت آستانه هسته‌ای ممکن است هزینه‌های سیاسی، اقتصادی و امنیتی ناشی از نگرانی درباره ساخت سلاح را تحمل کند، بی‌آنکه از بازدارندگی هسته‌ای بالفعل برخوردار باشد.
قتیب با ارجاع به دیدگاه‌های کنت والتز و پژوهش‌های جدید درباره برنامه هسته‌ای ایران، این وضعیت را تناقضی راهبردی می‌داند.
🔹 آیا اعلام برخورداری از سلاح، امنیت می‌آورد؟
نویسنده میان داشتن قابلیت هسته‌ای و برخورداری از بازدارندگی معتبر تمایز می‌گذارد. در تحلیل او، صرف اعلام سیاسی یا آزمایش هسته‌ای، تضمین‌کننده جلوگیری از حمله نیست؛ زیرا اعتبار بازدارندگی به این نیز بستگی دارد که مهاجم، امکان پاسخ متقابل را جدی بداند.
او همچنین خطر حمله پیشگیرانه در دوران گذار، آسیب‌پذیری اطلاعاتی و احتمال اشتباه محاسباتی را از چالش‌های مهم این مسیر می‌شمارد.
🔹 بمب اتم؛ تضمین امنیت و توسعه؟
پاسخ نویسنده منفی است. او با اشاره به تجربه هند و پاکستان تأکید می‌کند که برخورداری از سلاح هسته‌ای لزوماً به پایان درگیری‌های محدود، توسعه اقتصادی یا آزادی سیاسی منجر نمی‌شود.
مخالفان هسته‌ای‌شدن نیز به خطر تشدید جنگ، رقابت تسلیحاتی منطقه‌ای، تحریم‌های بیشتر، تعهدات ایران در چارچوب پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای و پیامدهای انسانی و محیط‌زیستی یک رویارویی هسته‌ای اشاره می‌کنند.
🔹 امنیت ملی و آزادی سیاسی
در بخش پایانی متن ارسالی، قتیب میان بازدارندگی در برابر تهدید خارجی و امنیتی‌کردن مناسبات داخلی تمایز می‌گذارد. به باور او، کاهش پایدار خطر جنگ می‌تواند یکی از زمینه‌های تضعیف فضای امنیتی و تقویت امکان توسعه و آزادی باشد؛ هرچند تحقق آزادی سیاسی به نهادهای پاسخ‌گو و اراده سیاسی نیز نیاز دارد.
✳️ پرسش محوری مقاله
اگر بازدارندگی متعارف و وضعیت آستانه‌ای نتوانسته‌اند از حمله جلوگیری کنند، چه راهبردی می‌تواند احتمال آغاز جنگ بعدی را کاهش دهد؟
این مقاله پاسخی مشخص و بحث‌برانگیز به این پرسش ارائه می‌کند: بررسی جدی عبور از آستانه هسته‌ای. بااین‌حال، میزان اثربخشی چنین تغییری و مقایسه خطرات آن با گزینه‌های دیپلماتیک و امنیتی دیگر، همچنان موضوع اختلاف‌نظر در مطالعات راهبردی است.
📎 متن کامل مقاله حسین قتیب در فایل PDF پیوست
#بازدارندگی_هسته‌ای #امنیت_ملی #سیاست_هسته‌ای #جنگ_و_صلح #راهبرد_دفاعی #منع_گسترش_سلاح‌های_هسته‌ای #ایران
#فرهیختگان روزن آگاهی
Post #2552
183