عمیقاً از آدم‌های بدفازی که انگار مأموریتشون اینه ذوق و امید آدم رو کور کنن بدم میاد. می‌گی می‌خوام ارشد بخونم: «که چی؟ یه‌سری‌ها با مدرک دکترا هم به جایی نرسیدن.» می‌گی می‌خوام ازدواج کنم: «که چی؟» می‌گی می‌خوام تولد بگیرم، سفر برم، کاری رو که دوست دارم شروع کنم یا برای چیزی که برام مهمه پول خرج کنم: «دلت خوشه؟ آخرش که چی؟» عزیزم، می‌دونم اوضاع چطوره. لازم نیست هر بار که می‌خوام برای زندگی‌ام ذوق کنم، بیای یادم بندازی دنیا جای مزخرفیه.
اگه قرار باشه به خاطر اینکه «آخرش چی می‌شه؟» دست از زندگی کردن بکشیم، خب از همین الان دراز بکشیم و منتظر آخرش بمونیم.