نقاب را معمولاً با «پنهان‌کردن چهره» می‌شناسیم؛ اما در بسیاری از فرهنگ‌های باستانی، Mask صرفاً وسیله‌ای برای پوشاندن هویت نبود. نقاب می‌توانست در آیین، تدفین، نمایش و بازنمایی امر مقدس، به‌مثابه ابزاری برای تغییر یا استمرار هویت عمل کند.
در برخی سنت‌های تدفینی مصر باستان، ماسک بخشی از نظام پیچیدهٔ بازنمایی متوفی بود؛ چهرهٔ مصنوعی می‌توانست به حفظ و استمرار بازنمایی فرد پس از مرگ کمک کند. بنابراین، در اینجا نقاب الزاماً هویت را پنهان نمی‌کند؛ بلکه می‌تواند در خدمت حفظ هویت پس از فقدان بدن زنده قرار گیرد.
• از سوی دیگر، در برخی آیین‌ها، ماسک امکان عبور موقت از یک هویت به هویتی دیگر را فراهم می‌کرد. از همین‌جا، نقاب به یک «مرز» تبدیل می‌شود:
«خود / دیگری
انسان / امر مقدس
زنده / مرده
فرد / نقش
چهره / بازنمایی»
Ref:
• Metropolitan Museum of Art. Funerary Mask of Hatnefer؛ Roman Period Funerary Mask.
• Cambridge Archaeological Journal. Studies on the symbolism, use and archaeological context of masks.
🔻Channel Address:
Anthro Analyzer