💧 صدای پای آب

🌿 میراب‌های محلات، هرچند حقوق‌بگیر دولت بودند، اما دستشان را از جیب مردم کوتاه نمی‌کردند. آن‌ها در ازای آبرسانی، از صاحب‌خانه‌ها انتظار انعام داشتند؛ رسمی نانوشته که آب را به کالایی برای چانه‌زنی تبدیل کرده بود. نتیجه چه می‌شد؟ آن که پول داشت، سبیل میراب را چرب می‌کرد و آبِ بیشتر می‌گرفت. آن که نداشت، در صف انتظار می‌ماند؛ گاهی تا پایان نوبت محله، بی‌آب..

🌿این تمام ماجرا نبود. میراب‌ها میان آب روز و آب شب هم فرق می‌گذاشتند: آب روز، گل‌آلود و آلوده بود و نصیب خانواده‌های فقیر می‌شد. آب شب، زلال و تمیز بود و برای خوش‌حساب‌ها نگهداری می‌شد. بهانه‌ها هم همیشه آماده بود: زمان محدود است، آب به همه نمی‌رسد، نوبت تمام شد.

📌 این روایتی است خواندنی از مسأله تأمین آب آشامیدنی تهران در گذر زمان:

https://www.iranketab.ir/book/76059-sedaye-paye-ab