«چه سرنوشتی پیدا کرده‌ایم، همه پراکنده، تنها و ناسازگار چه در بیرون و چه در وطن؛ چه وطنی و چه هموطنانی که از ریز و درشت به جان هم افتاده‌اند.»
- روزها در راه، شاهرخ مسکوب
آناماکا، آغاز بی‌نام زمستان.
Post #4318
1.34K
- 💔 25
- ❤ 3
- 🕊 3
- 😭 1
- Oct 14, 2026‏«تملق، گاو را به پابوسِ رتیل می‌برد!» - از نامه‌ی نیما یوشیج به رسام ارژنگی آناماکا،…
- Oct 13, 2026«چقدر خوش است خوابی که از دنبالِ آن بیداری وجود ندارد.» -‏ از نامه‌ی نیما یوشیج به جنا…
- Oct 13, 2026«با آن‌که سرشار از سادگی و بی‌پیرایگی بودم، سرد و تودار می‌نمودم. سخت‌گیری پدرم به کلی اع…
- Oct 13, 2026«من گمان می‌کنم او دیوانه نبود، بلکه فقط بیش از اندازه رنج کشیده بود و بیماری‌اش همین بود.…
- Oct 13, 2026«فقط می‌ترسم که فردا بمیرم و هنوز خودم را نشناخته باشم.» ـ بوف کور، صادق هدایت آناماکا، آغ…
- Oct 13, 2026«احساسات بیان‌نشده هیچ‌وقت از بین نمی‌روند. فقط به شکل زنده مدفون می‌شوند و یک روز به شیوه…