‏۱۹۱۳:
«وقتی پسربچه بودم خیلی تنها ماندم، امّا آن‌ها بیشتر به زور شرایط بود نه به انتخاب خودم. اما حالا، با شتاب به طرف تنهایی می‌روم همان‌طور که رودخانه‌ها با شتاب به سوی دریا سرازیر می‌شوند.»

- از میان نامه‌ی فرانتس کافکا به فلیسه
آناماکا، آغاز بی‌نام زمستان.