مدرسه معارف علامه طباطبایی

خدا می‌داند اولیای خدا چه درکی دارند و چه چیزی را می‌فهمند که به شدتی از احتیاط می‌رسند.

مرحوم آقای پهلوانی می‌فرمودند: اگر کسی بیست سال با مرحوم علامه طباطبایی همراه بود، متوجه نمی‌شد که ایشان سواد دارند؛ زیرا اگر سؤالی از ایشان می‌کردند، در کوتاه‌ترین شکل ممکن پاسخ می‌دادند. نقل می‌کردند: یک‌بار خدمت علامه رسیدم و دیدم که ایشان زیر لب آیه‌ای شریفه را زمزمه می‌کنند. دقت کردم و دیدم این آیه را تلاوت می‌کنند:
فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنسِيًّا ‎(مریم:۲۶)
امروز نمی‌خواهم با انسانی صحبت کنم. مرحوم پهلوانی فرمودند با خودم فکر کردم شاید امروز تمایلی به برگزاری جلسه ندارند؛ اما دیدم جلسه، مطابق معمول، برقرار است. سؤال می‌کردیم و ایشان پاسخ می‌دادند. آن‌جا فهمیدم که ایشان پیوسته این آیه را به خودشان یادآوری می‌کنند؛ تلقین می‌کنند.
گویی با خود می‌گویند: بنا ندارم امروز با کسی صحبت کنم؛ می‌خواهم با خدا صحبت کنم. وقتی با هر کسی صحبت می‌کنم، باید حساب سود خودم را داشته باشم.

خدا می‌خواهد ما متوجه خودمان باشیم؛ چنان‌که در قرآن می‌فرماید:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ...» (حشر: ۱۸)
هر کسی باید بنگرد که برای فردای خود چه چیزی فرستاده است.

از همین روست که امام سجاد علیه‌السلام در دعای خود به خداوند پناه می‌برد از متابعت هوا. پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله نیز سر بر سجده می‌گذارند و به خداوند عرض می‌کنند:
«لَا تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَدًا».
این بزرگان سیر ابدیت را می‌بینند...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
|شاگرد سلوکی مرحوم سعادت‌پرور(ره)|

#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#سعادت‌پرور
@Allaamehwisdom

حقیقت ولایت، آن چیزی است که در آن حالت شناوری انسان حاصل می‌شود. بقیه همه مجاز است. انسان باید به دنبال آن حقیقت باشد و آن حقیقت با تسبیح رخ می‌دهد؛
و تسبیح با خلوت
و خلوت با خاموش کردن جهان
و خاموش کردن جهان با برنامه
و برنامه با عمل و نظم و استمرار.
استمرار بر یک چیز روشن و واضح، حتی خیلی کوچک.

اما اینکه انسان پیوسته از این شاخه به آن شاخه برود، از این برنامه به آن برنامه، از این رژیم به آن رژیم و از این فکر به آن فکر، این افکار روز و شب همین‌طور برای انسان مثل آتشفشانی بجوشند، عیبی ندارد؛ بگذار بجوشند.

اما یک لحظه را برای خودت نگه دار.

آن یک لحظه‌ای که برای خودت نگه می‌داری، تمام این آتشفشان را مرتب و منظم می‌کند.
در اثر آن یک لحظه‌ای که برای خودت هستی، خودت را زنده می‌کنی و خودت را نجات می‌دهی و اتصال با حقیقت الهی را برقرار می‌کنی، تمام آن آتشفشان به نظم می‌آید و به فایده و ثمره تبدیل می‌شود؛ به تولید محتوا، به همسرداری، به تدریس، به تربیت و به هر کاری که در این جهان می‌کنی، برای دنیایت یا آخرتت، واقعیت و حقیقت و ثمره و میوه می‌دهد.

یک لحظه؛ همان یک لحظه‌ای که مثل دیدن انسان، مثل اتصال انسان به یک اقیانوس است؛ اقیانوس بی‌کران هستی، اقیانوس الهی، اقیانوس نبوی، اقیانوس علوی، اقیانوس ولایت. بعد، آن یک لحظه اگر ادامه پیدا بکند، به‌تدریج بر تمام زندگی انسان غالب می‌شود و همان‌طور می‌شود که انسان به سمت توحید و فنا می‌رود.
آن‌هایی که رفتند، این‌طور رفتند.

|محمدحسین قدوسی|
شرحی بر آیات سوره مبارکه‌ طور
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

#در_مکتب_علامه_طباطبایی
#حقیقت‌ولایت
#سوره_طور
#لحظه
@Allaamehwisdom

🕊️ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
امام حسن عسکری سلام الله علیه:
ما پناهگاهى هستيم براى كسى كه به ما پناه آورَد...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ🕊️
ولادت با سعادت امام حسن عسکری علیه‌السلام مبارک

#در_مکتب_علامه_طباطبایی
#ولادت
#امام_عسکری
@Allaamehwisdom

مگر ذات این جهان، جز تنهایی و بی‌کسی و گمراهی، چیز دیگری است؟
وقتی ذات این جهان بر محدودیت و ندیدن است، نتیجه‌ی آن چیزی جز گمراهی نیست؛ وقتی بر، نداشتن و فقدان است، نتیجه‌ی آن چیزی جز فقر نیست. بنابراین، انسان در این جهان، پیوسته با مشکلاتی مواجه است که ریشه‌ی آن‌ها در همین محدودیت و فقدان قرار دارد.

اما مسئله اینجاست که انسان برای حل این مشکلات، به همان عالمی رجوع می‌کند که خود منشأ این محدودیت‌هاست. تصور می‌کند اگر توجه بیشتری به این عالم و به همین محدودیت‌ها داشته باشد و در زندگی روزمره بیشتر و بیشتر تلاش کند، برنامه‌ریزی کند، راه‌حل پیدا کند و در این مسیر حرکت کند، می‌تواند مشکلات خود را برطرف سازد. درحالی‌که در واقع، در همان گرداب می‌چرخد؛ پیوسته می‌گردد و می‌گردد، اما از محدوده‌ی آن بیرون نمی‌رود.

این به انسان می‌گوید که ذات این فضا و ذات این جهان، مشکل‌ساز است. تو به دنبال چیزی می‌روی که خودِ آن، مشکل را برای تو ایجاد کرده است. اما حقیقتِ راه‌حل‌ها، حقیقتِ هویت انسان و حقیقتِ هر چیزی که به درد انسان می‌خورد و انسان به دنبال آن است، از عالم بی‌نهایت می‌آید. و این عالم بی‌نهایت چیزی نیست مگر "توجه انسان به حقیقت خودش".

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ🔹️
|محمدحسین قدوسی|

#در_مکتب_علامه_طباطبایی
#سوره_شرح


@Allaamehwisdom

فرمودند که: «عَلَى قَدْرِ النَّعْمَاءِ يَكُونُ مَضَضُ الْبَلَاءِ» به قدر خوشی، ناخوشی است. چون خدای متعال نمی‌خواهد بنده‌اش از تعادل بیرون برود؛ انسان مطمئن باشد که هر مقداری سرمستی دارد، همان مقدار هم شکستگی خواهد داشت.

چون آن سرمستی غفلت می‌آورد و احتیاج به تذکر دارد، و آن تذکر همان ابتلائاتی است که سراغش می‌آید. یعنی به همان میزان که خوشی و سرمستی وجود دارد، تلخی ابتلائات هم سراغ انسان می‌آید.

اینکه مؤمن دچار خطاهایی می‌شود، این‌ها او را از دایره‌ی ایمان بیرون نمی‌کند. اهل‌بیت(ع) فرمودند ــ و این تعبیر بنده است ــ آن پرنده‌ی ایمان، موقعی که افراد می‌خواهند مرتکب گناهان کبیره بشوند، از وجودشان مفارقت می‌کند و متحیر می‌ماند تا این‌ها از گناه فارغ بشوند و باز دوباره برگردد. لذا این‌ها از دایره‌ی ایمان بیرون نمی‌آیند و از مؤمن بودن خارج نمی‌شوند.
توجه کنید:
ولی هر مقدار که گناه بکنند، در مرحله‌ی اول، دل ولی عصر سلام‌الله‌علیه، و در عالم باطن، دل پیغمبر اکرم(ص) و امیرالمؤمنین(ع) و حضرت زهرا(س) را به درد می‌آورند، و نتیجه‌ی این به درد آوردن، مبتلا شدن خودشان است. به قدر خوشی، ناخوشی است.

اگر خدای نکرده این شدت لذت‌خواهی و شدت شهوت دنیوی و اقتضائات تأمین شهوت، بیشتر از آن مقداری بشود که خدای تبارک و تعالی برای هر فردی معین کرده و می‌خواهد که شهوت‌ران باشد، انسان بیشتر از آن دچار ابتلائات برزخی می‌شود.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ🕊️
|شاگرد سلوکی مرحوم سعادت‌پرور(ره)|

#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#سعادت‌پرور
#ابتلا
#مومن
@Allaamehwisdom

أُولَئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَيُلَقَّوْنَ فِيهَا تَحِيَّةً وَسَلَامًا |فرقان: ۷۴|

سخت‌ترین صبر، صبرِ فکری است؛ آن صبرِ اولیه، آن صبری که در مقابل اندیشه‌های دینی برای انسان حاصل می‌شود. اندیشه‌های دینی‌ای که از نگاه به خداوندِ کنار و انسانی که باید فقط عبادت ظاهری بکند، شکل گرفته‌اند؛ آن اندیشه‌های غلطی که حقیقت وجودی‌ای را که برای انسان حاصل می‌شود، از بین می‌برند.

صبر در مقابل این‌ها از همه سخت‌تر است و به مراتب سخت‌تر از آن صبری که انسان در عمل صالحِ بعدی، در مقابل غرایز و در مقابل وسوسه‌ها باید داشته باشد.

صبرِ اصلی، صبر در اندیشه است؛ صبر در تفکر، صبر در نگاه. این خیلی سخت است.

اما ما فکر می‌کنیم که صبر، صبر در مقابل غریزه است؛ صبر در مقابل این وسوسه است؛ صبر در مقابل مصیبت است. اما مصیبت اصلی انسان، همین افکار و اندیشه‌هایی است که در این نشئه آلوده شده‌اند.

اگر کسی بتواند این صبر را برای خودش ایجاد بکند، پیروزی‌اش هم حاصل می‌شود و فتوحاتش پشت سر هم به دست می‌آید. سختی انسان در همین اندیشه است؛ در اینکه درست فکر کند.

و این درست‌فکری فقط با تمرکز حاصل می‌شود، و تمرکز با خلوت، و خلوت با توجه، و توجه با نظم، و نظم با استمرار.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ🔹️
|محمدحسین قدوسی|

#در_مکتب_علامه_طباطبایی
#صبر
#تفکر #خلوت #استمرار #توجه

@Allaamehwisdom

مؤمن به خاطر اینکه نمی‌خواهد امام معصوم(ع)، بَلاکِشِ او باشد و در عالم باطن متأثر و آسیب‌دیده از ناحیه‌ی او شود، به خدای تبارک‌وتعالی عرض می‌کند: خدایا، این بلا را به خودم برگردان؛ نمی‌خواهم امام(ع) از ناحیه‌ی من صدمه بخورد.

درباره‌ی مؤمنین، یکی از جهات ابتلائات، آن‌گونه که از روایات استفاده می‌شود، این است که فشار و سختیِ بلا، ابتدا به امام (ع) برخورد می‌کند و سپس در وجود مؤمن ظاهر می‌شود.

چنان‌که در روایت آمده است: «بِنَا يُبْدَأُ اَلْبَلاَءُ ثُمَّ بِكُمْ»؛ بلا ابتدا بر ما وارد می‌شود و سپس به شما می‌رسد. همچنین گشایش و فرج نیز ابتدا برای ما حاصل می‌شود و بعد در شما ظاهر می‌گردد.
"وَ بِنَا يُبْدَأُ اَلرَّخَاءُثُمَّ بِكُمْ"

بنابراین، مؤمن به خاطر اینکه نمی‌خواهد امامش به واسطه او متأثر شود و از ناحیه او آسیبی ببیند، در عالم باطن به خدای متعال عرض می‌کند: خدایا، بلا را به خود من بده.

یعنی به اندازه‌ای که توان دارد، خودش بَلاکِش می‌شود و خودش بارِ ابتلا را به دوش می‌کشد.

|شاگرد سلوکی مرحوم سعادت‌پرور(ره)|

#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#سعادت‌پرور
#ابتلا
#مومن
@Allaamehwisdom

هَلْ مِنْ مُعینٍ فَأُطیلَ مَعَهُ الْعَویلَ وَالْبُکاءَ؟...

#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#بهجت
#فرج
@Allaamehwisdom

مثالی که استاد (مرحوم پهلوانی (ره) ) می‌زدند این بود: فرض کنید دزدی وارد خانه‌ای شده و می‌داند صاحب‌خانه مقداری طلا را در شکم یک مرغ پنهان کرده و آن مرغ را در فریزر، کنار چند مرغ دیگر گذاشته است. خود صاحب‌خانه دقیقاً می‌داند کدام مرغ حاوی طلاست؛ مثلاً همان مرغی که در گوشهٔ فریزر قرار دارد.

اگر دزد بداند طلا دقیقاً کجاست، مستقیم سراغ همان مرغ می‌رود، آن را برمی‌دارد و یک مرغ دیگر جایش می‌گذارد. صاحب‌خانه بعداً وارد خانه می‌شود، درِ فریزر را باز می‌کند و می‌بیند مرغ سر جایش است؛ غافل از اینکه آن مرغی که طلای داخلش بوده، برده شده است.

اما اگر دزد فقط بداند که مثلاً نیم کیلو طلا در این خانه وجود دارد و نداند کجاست، همهٔ خانه را به هم می‌ریزد و هر جا را می‌گردد تا بتواند طلا را پیدا کند.

شیطان هم چون به «ولایت»، که طلای وجود مؤمن است، دسترسی ندارد، نمی‌تواند مستقیماً به آن دست پیدا کند؛ بنابراین تلاش می‌کند همه‌چیزِ اطراف انسان را به هم بریزد. زندگی، روابط، ذهن و آرامش او را آشفته می‌کند تا شاید از این طریق به آن گنج پنهان دست پیدا کند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ💠
|شاگرد سلوکی مرحوم سعادت‌پرور(ره)|

#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#سعادت‌پرور
#ولایت
#مومن
@Allaamehwisdom

🔷️ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در واقع انسان با صلوات، دریچه‌ای از اسماء و صفات الهی را از طریق حقیقت محمّدیه که بالاترین مراتب تجرد، بعد از ذات احدیت است؛ را به روی خود باز می‌کند. این حقیقت برای فرد تشخّص نوری پیدا می‌کند، و به شکل نور در‌می‌آید، و هر چقدر که فرد اهل عمل باشد و بخواهد، آن حقیقتِ نوری شکل خارجی می‌گیرد، و تنزل پیدا می‌کند؛
قرآن می‌فرماید: «وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ»|حجر:۲۱|
هر اسم و صفتی که در حقیقت محمّدیه است، نازل می‌شود و ظهور و بروز پیدا می‌کند. صرف صلوات دریچه را باز می‌کند، ولی او باید عمل کند؛ با عمل است که واجد آن‌چه از خدا درخواست کرده و حاجت دارد، می‌شود.

️لذا این ذکری که وارد شده صلوات ما را «طِيباً لِخَلْقِنَا وَ طَهَارَةً لِأَنْفُسِنَا»(زیارت جامعه کبیره) قرار بده، صرفاً صلوات فرستادن نیست؛ همانطور که نماز فقط قرائت نماز نیست، «أقیموا الصلاة» است. دعا هم فقط قرائت نیست، حقیقتِ دعا آشنا شدن با راه و رسم بندگی است؛ و بندگی کردن انسان را به کمال می‌رساند.

️در دعا بهتر این است که انسان نفس خود را به نفس معصوم‌ وصل کند، بگوید هر چه معصوم بخواهد من می‌خواهم؛ نه هر چه که عقل و درک من می‌رسد. این را مرحوم علاّمه طباطبایی(ره) به مرحوم آقای سعادت‌پرور فرمودند، بنده هم از قول ایشان نقل می‌کنم؛ مرحوم علامه فرمودند: هر چقدر که التزام عملی انسان بیشتر باشد بهره می‌برد، نه فقط صرف قرائت؛ پس فرمودند نفس را باید به نفس معصوم علیه‌السلام وصل کرد!

|شاگرد سلوکی مرحوم سعادت پرور(ره)|
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ🔷
ولادت نورانی پیامبر خاتم محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و امام جعفر صادق علیه‌السلام مبارک

#در_مكتب_علامه_طباطبايى
#سعادت‌پرور
#صلوات
@Allaamehwisdom

🌿ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
️به جرأت می‌توان گفت میلاد پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم بزرگ‌ترین و مبارک‌ترین اتفاقی بوده است که در تاریخ افتاده است و نه تنها انسان‌ها بلکه تمامی خلایق از ثمرات و برکات آن سود می‌برند:

️لَقَد مَنَّ اللَّهُ عَلَى المُؤمِنينَ إِذ بَعَثَ فيهِم رَسولًا مِن أَنفُسِهِم يَتلو عَلَيهِم آياتِهِ وَيُزَكّيهِم وَيُعَلِّمُهُمُ الكِتابَ وَالحِكمَةَ وَإِن كانوا مِن قَبلُ لَفي ضَلالٍ مُبينٍ
|آل‌عمران: ۱۶۴|

خداوند بر مؤمنان منت نهاد [نعمت بزرگی بخشید] هنگامی که در میان آن‌ها، پیامبری از خودشان برانگیخت؛ که آیات او را بر آن‌ها بخواند، و آن‌ها را پاک کند و کتاب و حکمت بیاموزد؛ هر چند پیش از آن، در گمراهی آشکاری بودند.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ🌿

🔅میلاد پیامبر رحمت حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و امام صادق علیه‌السلام مبارک‌.

#در_مكتب_علامه_طباطبايی
#رسول‌الله
#صادق_آل_محمد
#استادمجاهدی
@Allaamehwisdom

امیرالمؤمنین(ع)، بالاترین مخلوق خدا بعد از پیغمبر اکرم(ص)، ترس از فساد نفس داشت. فرمودند: «دین را می‌توانم تقویت کنم، شما را می‌توانم اصلاح کنم و کجی‌هایتان را برطرف کنم، اما به قیمت فاسد شدن خودم، این کار را نخواهم کرد.»
لذا وقتی پیغمبر اکرم(ص) خبر شهادت امیرالمؤمنین(ع) را به ایشان دادند، حضرت فرمودند: «از دینم بگو؛ دینم لطمه می‌خورد و از مراتب دیانتم کم می‌شود؟»

به این نگاه نمی‌کنند که تو واسطه‌ی فیضی!
به این نگاه نمی‌کنند که چه خدمت‌هایی کرده‌ای!
به این نگاه نمی‌کنند که چه وارداتی داری، چه سخنرانی‌هایی کرده‌ای و چه دل‌هایی را منقلب می‌کنی!
به این نگاه می‌کنند که قلب سالم داری یا قلب سالم نداری: «إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ.»|شعرا:۸۹|

در دعای مکنون، که دعای بسیار گران‌قیمتی است؛ نقل شده که مرحوم آقای بهجت (رضوان‌الله علیه) نیز بر آن التزام داشتند، فرموده بودند که با انجام دادن این عمل، نگران نیستم؛  بعد از هر نماز، دوازده بار ــ در نقل‌ها یازده بار یا دوازده بار آمده ــ «سوره توحید» را بخواند و بعد این دعا را بخواند:
«اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ الْمَکْنُونِ الْمَخْزُونِ الطَّاهِرِ الطُّهْرِ الْمُبَارَکِ وَ أَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ الْعَظِیمِ وَ سُلْطَانِکَ
الْقَدِیمِ...»

در ادامه‌ی دعا می‌فرماید: «أَخْرِجْنِی مِنَ الدُّنْیَا آمِناً»؛ یعنی خدایا، مرا از دنیا با ایمان و در حال ایمان خارج کن، و «أَدْخِلْنِی الْجَنَّهَ سَالِماً»؛ هنگامی که وارد بهشت می‌شوم، سالم و با سلامت وارد شوم.

لذا آن چیزی که ما از محضر اساتید، به‌خصوص مرحوم آقای پهلوانی (رضوان‌الله علیه)، توجه داده می‌شدیم، این بود که مواظب خودتان باشید.

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ ...»|تحریم:۶|
آن چیزی که دارایی انسان را از بین می‌برد، جهل نسبت به خدای تبارک و تعالی است. وقتی نسبت به خدای متعال جاهل شدی و نسبت به جلوه‌های خدای متعال، یعنی اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع)، معرفت نداشتی، حریص می‌شوی.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ🍃
|شاگرد سلوکی مرحوم سعادت پرور(ره)|
‌
#در_مكتب_علامه_طباطبايى
#سعادت‌پرور
‌
@Allaamehwisdom