ما با آدمهای «خوشگل و خوش‌چهره» به صورت ناخودآگاه مهربان‌تریم.

در طول جلسات ادوار ۱۸۴-۱۸۰ (چهارم تا هشتم - بیست و سومین دوره) از دوره‌های آموزشی تخصصی و جامع تربیت درمانگر (نظری، کارآموزی، کارورزی) بیمارستان تخصصی روانپزشکی دل‌آرام سینا به موضوع جالبی بین کارآموزان و کارورزان هنگام حضور مددجویان برای مصاحبه برخوردم و آن گزینش آنها بر اساس ظاهر و چهره از میان مددجویان برای مصاحبه بود. گاهی اوقات در حدی که حتی تمایل و توانایی مصاحبه با افرادی که ظاهر و چهره‌ی آنها را نمی‌پسندیدند نداشتند.

از جلسه‌ی ۱۸۱، آهسته آهسته این «سوگیری ناخودآگاه مغز» را در گفت‌گوها مطرح کردم و در جلسه‌ی ۱۸۴ (آخرین جلسه از دوره‌ی ۲۳) آن را به صورت کاملا مستقیم جهت دستیابی به بینش و متعاقب آن ایجاد تغییرات به نفع بالینگر و مراجع عنوان کردم و معایب آن را توضیح دادم. از آنجا که بیشتر گفته‌هایم مبتنی بر منابع مانند کتاب و مقالاتی است که پیش‌تر خوانده‌ام، پژوهش‌های جالبی را که در این زمینه وجود داشت، برای مطالعه‌ی کارآموزان و کارورزان همین جلسات (۱۸۴-۱۷۷) و سایر مخاطبان در این پست آورده‌ام.