(ابرهای بابلسر)
دلم گرفته از این کوچهٔ ملالآور
خدا کند که بکوچم به کوچهای دیگر
نگاه کن که چه بیمادرانه میگریند
به حال و روز بدم ابرهای بابلسر
چگونه تاب بیارم جهان بعد تو را؟
چگونه صبح کنم با زن نودشوهر؟
تو هم به گریه بزن بلکه روزگار مرا
سیاهتر کند این سیلهای ویرانگر
نوازشم کن با اینکه خوب میدانم
نوازش تو نجاتم نمیدهد دیگر
نوازشم کن از آنسان که نوش جان بکنم
به پشتوانهٔ یک جفت دست، ده خنجر
بدزد از سر من سایه و اجازه بده
که آفتاب بتابد به قبرمان دختر!
علی اکبر یاغی تبار فیروزجائی
Post #3157
729