ای من! که‌ای؟ که‌ای تو که این‌گونه جان‌به‌لب
غرق خودی؟ که‌ای؟ که‌ای ای من که بی‌سبب
داری به باد می‌روی؟ ایام را نگاه!
شب، روز، روز، شب شد و شب، روز. روز و شب
با خویشتن به جنگی و با دیگران به صلح
ای مجمع نبوغ و جنون! ای ابوالعجب!
ای خاک سرد منتظر جسم خسته‌ات
از لحظهٔ ولادت، شهکار ام و اب!
با من بگو که‌ای تو که ابنای روزگار
دادند پیشوای پریشانی‌ات لقب؟
آیا چه کرده‌ای که چو آنان که بگذریم
هرگز نخواستی که کنی آب و نان طلب
از ناکسان و نیز بدین‌گونه دشمنند
با تو؟ بگو که‌ای تو که من با تو از تعب
جانم به لب رسید و جهانم تباه شد.
ای مایهٔ عذاب بگو تا من از غضب
بر این و آن نشورم و بر ظلم و تیرگی
تا رام رام رام بماند مرا عصب
مانند سیب‌های زمینی که بی‌رگند

علی‌اکبر یاغی‌تبار فیروزجائی

@aliakbaryaghitabar