🔴 ۵ وزیر و سرپرست در ۷ سال؛ هزینه تغییرات برای مردم و کشور؟

وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی از سال ۱۳۹۸ تاکنون:
🔹 ۱۳۹۸ ـ محمد شریعتمداری
🔹 ۱۴۰۰ ـ حجت‌الله عبدالملکی
🔹 ۱۴۰۱ ـ محمدهادی زاهدی‌وفا (سرپرست)
🔹 ۱۴۰۱ ـ سیدصولت مرتضوی
🔹 ۱۴۰۳ ـ احمد میدری
تغییر مدیران در هر سازمانی طبیعی و گاه برای اصلاح مسیر ضروری است؛ اما وقتی این تغییرات پی‌درپی می‌شود، دیگر موضوع فقط جابه‌جایی یک فرد نیست.
هر تغییر در رأس یک دستگاه بزرگ، می‌تواند رویکردها و اولویت‌ها را تغییر دهد و بخشی از سرمایه سازمانی، تجربه انباشته و حافظه مدیریتی را فرسوده کند.
🔸 هر وزیر جدید، حتی با تجربه مدیریتی، برای شناخت ساختار، مأموریت‌ها و پیچیدگی‌های وزارتخانه به زمان نیاز دارد. اگر تغییر وزیر با جابه‌جایی‌های زنجیره‌ای در معاونت‌ها، صندوق‌های بازنشستگی و شرکت‌های وابسته همراه شود، بخشی از توان سازمان که باید صرف حل مسائل و اجرای برنامه‌ها شود، صرف انتقال مدیریت، تطبیق و شروع دوباره خواهد شد.
اما پیامد مهم‌تر، تأثیر این روند بر تعلق و انگیزه کارکنان است.
کارکنان یک سازمان بزرگ طی سال‌ها، علاوه بر دانش و تجربه، شناختی انباشته از مسائل و سازوکارهای آن به دست می‌آورند. وقتی مسیرها و اولویت‌ها پی‌درپی تغییر کند، احساس اثرگذاری و اطمینان نسبت به آینده کاهش می‌یابد و پویایی و ابتکار ممکن است جای خود را به احتیاط، انتظار و روزمرگی بدهد.
در این شرایط، تغییر مدیریتی دیگر صرفاً یک جابه‌جایی اداری نیست؛ به مسئله‌ای برای سرمایه انسانی و بهره‌وری سازمان تبدیل می‌شود.
🔹 این موضوع در وزارت تعاون اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا این وزارتخانه با مسائل گسترده اجتماعی، اقتصادی، معیشتی،کالابرگ،یارانه،حمایتی و کارگری مواجه است و بخش مهمی از مأموریت‌های آن با صندوق‌های بازنشستگی و مجموعه‌های اقتصادی وابسته به آنها ارتباط دارد.
این مجموعه‌ها برای تصمیم‌گیری صحیح به ثبات، شناخت و تجربه انباشته نیاز دارند. در شرکت‌های وابسته به صندوق‌ها نیز مدیر جدید باید ساختار مالی، دارایی‌ها، پروژه‌ها، قراردادها و مسائل مجموعه را بشناسد.
تکرار تغییرات می‌تواند فرصت اصلاح، توسعه و افزایش بهره‌وری را به دوره انتقال و شناخت مدیریت تبدیل کند و توان رقابت و سودآوری شرکت‌ها را مختل نماید؛
⚠️ هزینه‌ای که در نهایت با منافع میلیون‌ها بیمه‌شده و بازنشسته ارتباط دارد.
در این میان، سابقه مدیریتی شکل‌گرفته در درون همین مجموعه نیز یک سرمایه قابل توجه است.
احمد میدری پیش از تصدی وزارت، از سال ۱۳۹۲ تا پایان ۱۳۹۹، حدود هشت سال، به‌طور هم‌زمان معاون رفاه اجتماعی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و دبیر هیأت امنای صندوق‌های بازنشستگی بوده است.
این سابقه، فارغ از ارزیابی عملکرد، به معنای سال‌ها شناخت از ساختار وزارتخانه، بدنه کارشناسی، حوزه رفاه و مسائل صندوق‌های بازنشستگی است؛ شناخت و تجربه‌ای که شکل‌گیری آن زمان‌بر است و نمی‌توان هزینه از دست دادن یا جایگزینی آن را نادیده گرفت.
🔴 در شرایط حساس، جنگی و پیش‌بینی‌ناپذیر کنونی، دستگاه‌های اجرایی بیش از هر زمان دیگری به تجربه، شناخت سازمانی و تصمیم‌گیری سریع نیاز دارند؛ مدیرانی که پیچیدگی‌های مجموعه را بشناسند و بتوانند ظرفیت خود را مستقیماً صرف حل مسائل کنند.
در پایان، پرسش اصلی فقط این نیست که:
«چه کسی می‌تواند وزیر بعدی باشد؟»
بلکه باید پرسید:
❓ آیا هزینه‌های یک تغییر مجدد، از جمله فرسایش سرمایه سازمانی، تضعیف تعلق و انگیزه کارکنان، گسست در استمرار برنامه‌ها، کاهش بهره‌وری و صرف بخشی از توان سازمان برای شناخت مجدد و شروع دوباره، در شرایط فعلی و با توجه به منافع مردم و کشور، توجیه‌پذیر است؟
❓ آیا هر تغییر در رأس وزارتخانه باید به فرصتی برای شکل‌گیری موج جدیدی از هجوم رزومه به دستها،سهم‌خواهی‌ها، لابی‌ها و جابه‌جایی‌های مدیریتی تبدیل شود؟
❓ آیا توان و زمانی که وزیر و مجموعه وزارتخانه برای جبران و مدیریت هزینه‌های ناشی از این امور صرف می‌کنند، در برخی موارد با زمان و انرژی موردنیاز برای پیشبرد اهداف و مأموریت‌های سازمانی برابری نمی‌کند؟
🔴 شاید امروز بیش از تغییر، به ثبات نیاز داریم؛
🔴 بیش از جابه‌جایی، به تجربه؛
🔴 و بیش از شروع دوباره، به اصلاح و تداوم مسیر.

🌱 با امید به تصمیمی سنجیده و آینده‌نگر

م.ی2561