بوی ماه مهر و پیمان دوباره با کودکان ایران
هر سال در آغاز مهر، با تمام بی‌مهری‌هایی که هست، کودکانمان راه مدرسه را در پیش می‌گیرند؛ اما گاه با گذشت زمانی اندک، فقر آموزش باکیفیت که در این روزگار نابرابری آموزشی بیداد می‌کند، آنان را از لذت یادگیری محروم می‌سازد. کودکانی که در مدرسه احساس تعلق نمی‌کنند، به‌تدریج عذاب تحصیلی را تجربه می‌کنند و از مدرسه بیزار می‌شوند.
در میانه میدانی که بی‌عدالتی و نابرابری آموزشی احاطه‌اش کرده و در شرایطی که روزگار، پیوسته عرصه شادی، آبادی و آزادی را تنگ‌تر می‌کند، کودکان چه پناهی دارند؟ کیست که «مراقب» آنان باشد و غمخوارانه برایشان قدمی بردارد؟
آری، معلم.
امسال اما مراقبت معنای دیگری هم دارد. هم کودکان و هم معلمان، زخم‌هایی از روزهای سختی که بر این سرزمین گذشته است با خود به مدرسه می‌آورند. شاید بیش از همیشه لازم باشد مدرسه را جایی برای مراقبت از هر دو بدانیم؛ جایی که در آن کودک فرصت رشد و یادگیری داشته باشد و معلم نیز امکان آن را بیابد که با آرامش، اختیار و توان حرفه‌ای خود از کودکان مراقبت کند.
قرار نیست معلم همچون قهرمانی خودویرانگر، بار آبادانی مدرسه را به دوش بکشد. برای کنش مراقبتی، فقط تعهد و عشق معلم کافی نیست؛ باید از بار تجویزها و محدودیت‌های زائد نیز کاست و به معلم فرصت داد تا حرفه‌ای، خلاقانه و مسئولانه عمل کند. یک نهاد مدنی همچون مدرسه معلمی الف‌ب تلاش می‌کند بخشی از این مسیر را با آماده‌سازی معلمانی توانمند و حرفه‌ای برای کار با کودکانی که از حق آموزش باکیفیت محروم مانده‌اند، هموار کند.
امسال مهر را در کنار معلمان آغاز می‌کنیم و با کودکان سرزمینمان عهد می‌بندیم که تا می‌توانیم بر سر پیمان خود باقی بمانیم؛ کنارشان باشیم تا قدم‌به‌قدم مسیر رشدشان را با افقی گشوده‌تر، تفکری خلاق‌تر و عاطفه‌ای شورمندتر ادامه دهند.
هرچه تاریکی نابرابری بیشتر در جهان آموزش می‌تازد، هستی بیش از پیش به نور مشعل‌هایی که در دست معلمان است محتاج است.
پس نوری باشیم در قلب تاریکی‌های فقر و بی‌عدالتی.
مدرسه معلمی الف‌ب
🌱 برای زیستن قصه‌های تازه
وبسایت | اینستاگرام | تلگرام | لینکدین | بله
Post #272
624
- ❤ 7
- 🕊 1