قدرت ایران را باید در توان تبدیل فشار دشمن به هزینه راهبردی برای او سنجید. در برابر قدرتی مانند آمریکا، بازدارندگی الزاماً به معنای برابری تسلیحاتی نیست؛ کافی است طرف مقابل نتواند به پیروزی سریع، کم‌هزینه و قابل‌کنترل اطمینان داشته باشد.

عمق جغرافیایی، ظرفیت پاسخ متقابل و توان حفظ انسجام داخلی می‌توانند محاسبه جنگ را تغییر دهند. البته داشتن این ظرفیت‌ها به‌تنهایی کافی نیست؛ قدرت زمانی اثر سیاسی پیدا می‌کند که دشمن اراده استفاده از آن را باور کند.

مزیت راهبردی ایران، هرجا بتواند این عدم‌اطمینان را حفظ کند، محدودکردن آزادی عمل حریف است. ترجمه این مزیت به دستاورد پایدار، به هماهنگی توان دفاعی، دیپلماسی و تاب‌آوری اقتصادی نیاز دارد.

Ehsan Taghadosi
@AkharinTwiit