کاروان جوان و جنگ از سر گذرانده ایران در ایامی که آمد و رفت از آسمان هم برایش دشوار بود با کسب ۱۹طلا و ۱۸نقره و ۱۵برنز به ششمی آسیا رسید؛ با اخلاف بهترین کشور از غرب آسیا شد
۶مدال طلا بیشتر از دوره قبل مسابقات صید کرد
دخترانش سهم ۱۵مدالی از ۵۲مدال کاروان را صاحب شدند
و تنها ۳طلای دیگر تا کسب بهترین نتیجه تاریخ فاصله داشت...
دمشان گرم و سرشان سلامت.
عربستان سعودی هم با ۳طلا و ۲نقره و ۹برنز بالاتر از سنگاپور و پائین‌تر از ویتنام به رتبه بیستم جدول رسید؛ فاصله‌ای که همیشه با ایران داشته را حفظ کرد و احتمالا با قدرت گرفتن زنان ورزشکار ایرانی در سال‌های اخیر، این فاصله افزایش هم خواهد یافت.
.
من البته همیشه از استقراهای این مدلی دوری کرده‌ام/ می‌کنم اما چون چندین سال است که از ناکارآمدترین و عقب‌مانده‌ترین الگوی پیشرفت که به همه مظاهر توسعه نگاه ویترینی دارد برای تحقیر ایرانیان استفاده می‌شود می‌گویم:
شاید هم «الگوی توسعه» باید چیزی غیر از خریدن ده‌برابر قیمت بازاری بازیکنان خارجی برای یک شوی اغواگر در لیگ داخلی باشد... جایی که رونالدوی پرتغالی نمی‌تواند جای ورزشکار عربستانی به میدان برود و مدال بگیرد، تازه عیار پیشرفت ملت‌ها مشخص می‌شود... چنانکه در برهه جنگ عیار نیروی نظامی ارزان‌قیمتی که نرم‌افزار و سخت‌افزار و پیاده‌نظامش برخاسته از خاک و علم و آگاهی ملی خود است در برابر بزرگترین قدرت نظامی جهان مشخص می‌شود و ناخالصی ارتشی گران‌قیمت زمانی به چشم می‌آید که پس از دریافت عنوان «گاو شیرده» و خرید کرور کرور جنگنده و سامانه پاتریوت و استخدام چندصدهزار مزدور از باقی کشورها، نهایتا قرار می‌شود مقابل یک سرزمین تحت محاصره با کمترین لجستیک نظامی ممکن بجنگند و می‌ماند در گِل.
.
ورزش کدام مشکل را حل می‌کند؟ راستش را بگویم هیچکدام! از ابتدا هم قرار نبوده مشکل‌خاصی را حل کند اما آینه خوبی است برای انعکاس ادراک یک جامعه... اگر روزی که تیم باشگاهی ما با حدود ۱۵میلیون دلار ارزش به تیم باشگاهی سعودی با حدود ۲۰۰میلیون دلار ارزش می‌بازد احساس عقب‌ماندگی و تحقیر می‌کنیم اما وقتی در یک رخ‌داد جهانی فاصله ملی‌پوشان ایرانی و سعودی تا این سطح خود را عیان می‌سازد و ما «جور دیگر» به آن نمی‌نگریم یعنی قبل از هر چیز امکان تفکر مستقل را از دست داده‌ایم، ما هم ویترینی شده‌ایم!
sadeqfaramarzi@Akharintwiit
