Jonimga tegdi bu narsalar. Bo‘ldi, tamom. Hozirgi injiniringning ahvoli dahshatli darajada. Katta kompaniyada yangi rolda ish boshlaganimga yarim oy bo‘ldi. Bu yerda hech kim hech narsani bilmaydi.
Texnik talablar (specs), kod, testlar, PRDlar, tiketlar, o‘sha tiketlarning yechimi, hisobotlar va hokazo — hammasini Claude Code qilyapti. Jamoamda hech kimga bu yoqmayapti. Ularni qo‘llaridan kelgancha ko‘proq narsani chiqarishga (ship qilishga) majburlashyapti. Yuqori rahbariyatdan bir necha bor eshitdim: kod yozib chiqarish tiqilinch (bottleneck) emas ekan, unda nega sekinmiz? Odamlar kuniga 12–13 soatlab shunchaki enterni bosish uchun ishlayapti. Hech kim hech narsani o‘qimayapti.
Korporatsiyadagi insonlar o‘z miyalari bilan hech narsa qilmay qo‘ydi. Hamma — L1 dan tortib L7 injenerigacha tom ma’noda bir xil ish bilan band: Claude bilan gaplashish. Hech qanday g‘alaba hissi yo‘q. Xatolarni (bug) hech kim o‘zi to‘g‘rilamayapti. Aslida esa, endi hech kim fikrlamayapti. Hamma narsani LLMlar bajaryapti. Bu odamning ruhini yeb bitiradigan darajada og‘ir. To‘g‘risini aytsam, hech bo‘lmaganda kodni tekshirishga, nima qayerga ketayotganini ko‘rib chiqishga vaqt berishganida ham mayli edi. Lekin yo‘q, maqsad — nima bo‘lishidan qat’i nazar, shunchaki chiqarish (ship qilish).
@aimastava