عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً قَالَ هُوَ الذَّنْبُ الَّذِي لَا يَعُودُ فِيهِ أَبَداً قُلْتُ وَ أَيُّنَا لَمْ يَعُدْ فَقَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ مِنْ عِبَادِهِ الْمُفَتَّنَ التَّوَّاب(الکافی، ج۲، ص ۴۳۲ و الزهد، ص۷۲ و مشابه در الأصول الستة عشر، ص۱۷۸)
ابو بصير گويد: از امام صادق درباره آیه:«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً» سوال کردم.
حضرت فرمود: منظور گناهى است كه هرگز به آن بازنگردد، عرض كردم: كداميك از ما هست كه هرگز به گناه باز نگردد؟
فرمود: اى ابا محمد همانا خداوند، بندگانی را که دچار فتنه (گناه) میشوند و فراوان (به خاطر انجام این گناهان) توبه میکنند را دوست دارد.
توضیح: این حدیث به لحاظ سندی صحیح است
@ahadisemo