برقی عَنْ أَبِيهِ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنْ مَنْصُورِ بْنِ حَازِمٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّعَادَةَ وَ الشَّقَاءَ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَ خَلْقَهُ فَمَنْ عَلِمَهُ اللَّهُ (ْخَلَقَهُ اللَّه به جای عَلِمَهُ اللَّهُ- در کافی) سَعِيداً لَمْ يُبْغِضْهُ اللَّهُ أَبَداً وَ إِنْ عَمِلَ شَرّاً أَبْغَضَ عَمَلَهُ وَ لَمْ يُبْغِضْهُ وَ إِنْ كَانَ شَقِيّاً لَمْ يُحِبَّهُ اللَّهُ أَبَداً وَ إِنْ عَمِلَ صَالِحاً أَحَبَّ اللَّهُ عَمَلَهُ وَ أَبْغَضَهُ لِمَا يُصَيِّرُهُ إِلَيْهِ فَإِذَا أَحَبَّ اللَّهُ شَيْئاً لَمْ يُبْغِضْهُ أَبَداً وَ إِذَا أَبْغَضَ اللَّهُ شَيْئاً لَمْ يُحِبَّهُ أَبَدا(المحاسن، ج1، ص279 و الکافی، ج1، ص152 و توحید صدوق، ص357)
امام صادق (ع) فرمودند؛ خداوند سعادت و شقاوت را قبل از خلق مخلوقات خود آفرید.(مراد، علم خداوند است به سعادت و شقاوت مخلوقات که در لوح محفوظ ثبت شده است) پس کسی که خداوند علم دارد به سعادت او، هرگز نسبت به او خشمگین نمیشود، ولو اینکه اعمال ناپسند انجام دهد. خداوند از اعمال ناپسند او بیزار است اما از خودش هرگز.
اما کسی که خداوند میداند که او در نهایت شقاوت مند و زیان کار میشود، هرگز او را دوست ندارد ولو اینکه اعمال خوبی انجام دهد. خداوند اعمال خوب و صالح او را دوست دارد اما خودش را هرگز
پس اگر خدا چیزی را دوست داشته باشد، هرگز از آن متنفر نخواهد شد و اگر خدا از چیزی متنفر باشد، هرگز آن را دوست نخواهد داشت.
توضیح: این روایت به جهت سندی صحیح است.
@ahadisemo