‍ نوزدهم مهرماه زادروز دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی، عضو شورای تولیت و هیئت گزینش کتاب و جایزۀ بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار

ای شعر پارسی

ای شعرِ پارسی! که بدین روزت اوفکند؟
کاندر تو کس نظر نکند جز به ریشخند

ای خفته خوار بر ورقِ روزنامه‌ها
زار و زبون، ذلیل و زمین‌گیر و مستمند

نه شور و حال و عاطفه، نه جادویِ کلام
نی رمزی از زمانه و نی پاره‌ای ز پند

نه رقص واژه‌ها نه سماع خوشِ حروف
نه پیچ و تابِ معنی، بر لفظِ چون سمند

یارب کجا شد آن فر و فرمانروایی‌ات
از نافِ نیل تا لبۀ رودِ هیرمند

یارب چه بود آنکه دلِ شرق می‌تپید
با هر سرودِ دلکشت از دجله تا زرند

فردوسی‌ات به صخرۀ سُتوار واژه‌ها
معمارِ باستانیِ آن کاخِ سربلند

ملّاح چین سرودۀ سعدی ترانه داشت
آواز برکشیده بر آن نیلگون‌پرند

روزی که پایکوبان رومی فکنده بود
صیدِ ستارگان را در کهکشان کمند

از شوقِ هر سرودۀ حافظ به مُلکِ فارس
نبض زمانه می‌زد، از روم تا خجند

فرسنگ‌های فاصله از مصر تا به چین
کوته شدی به معجزِ یک مصرعِ بلند

اکنون میانِ شاعر و فرزند و همسرش
پیوند برقرار نیاری به چون و چند

زیبد کزین ترقّیِ معکوس در زمان
از بهرِ چشم‌زخم بر آتش نهی سپند

کاین‌گونه ناتوان شدی اندر لباس نثر
بی‌قرب‌تر ز پشگلِ گاوان و گوسپند

جیغ بنفش آمد و گوش زمانه را
آکند از مزخرف و آزرد زین گزند

جای بهار و ایرج و پروینِ جاودان
جای فروغ و سهراب و امّیدِ ارجمند،

بگرفت یاوه‌های گروهی گزافه‌گوی
کَلپَتره‌های جمعی در جهل خود به‌بند

آبشخورِ تو بود هماره ضمیرِ خلق
از روزگارِ «گاهان» وز روزگارِ «زند»

واکنون سخنورانت یک «سطرِ» خویش را
در یادِ خود ندارند از زهر تا به قند

در حیرتم ز خاتمۀ شومت، ای عزیز!
ای شعرِ فارسی که بدین روزت اوفکند؟

محمدرضا شفیعی کدکنی

[ای زبان پارسی...، به کوشش دکتر میلاد عظیمی، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، چاپ دوم ۱۴۰۰، ج ۳، ص ۱۶۰۱-۱۶۰۲]

بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی

@AfsharFoundation