💓شب عاشقان بیدل! چه شبی دراز باشد!..

درین عصر غفلتها و غلبه هوس‌ها، بزرگترین شرف و افتخار برای یک انسان همین است که الله متععال سد ضخیم غفلتی که بنده را از خدا بدور و از فیض قرب و انس با او محروم داشته است، بشکند و از فوق این هستی پهناور، تجلیاتی از خود به سوی این بنده را روانه کند و از آن، قلب و ضمیر این بنده به یاد او به تپش آید و مراورید اشک، از شوق وصال او از گونه‌هایش غلطیدن گیرد و زبان با مناجات‌های آتشین، ترجمان دل شود و این حالت - اگر نه همیشه- لا اقل گهگاهی و بلکه زود زود او را دریابد و چشم معرفت و بصیرت او را بینا سازد و جان او را صفا و طراوت بخشد و او را همواره به سرچشمه همه انوار و برکات عالم، وصل بدارد.
پس دعا و نیایش، مقصد اصلی آن ذات همین وصل و نفس همین پیوستگی است و حل مشکل و وصول به مطلوبِ دنیوی بهانه‌ای بیش نیست.
پیامبر (ص) چه نیکو ازین حالت پرده برداشته فرمودند: "هر کس باب دعا را بر او گشودند بحق، باب رحمت را بر او گشودند".
وهمین، بزرگترین مطلوب عارفان ومقصود مقربان بوده است.

✍ضیاءاحمد فاضلی