وارد شدن در جستار خط، مستلزم دانش است: دانش و آگاهی ژرف به دستگاههای نوشتاری و خطها و زبانهای گوناگون جهان، زبانهای ایرانی باستان و زبانهای ایرانی میانه، لهجه‌ها و گویشها و زبانهای زندهٔ ایرانی، قانونها و نظریه‌های زبانشناسی تاریخی، نظریه‌های زبانیک نوین، و دیگرها؛ و منطقی است انتظار داشته باشیم فرهنگستان زبان ایران که صاحب دانش زبان است پرتو خود را بر این پرسش نیز بگستراند که: دربارهٔ خط کنونی فارسی، سرانجام چه باید کرد؟

ادیب‌سلطانی، درآمدی بر چگونگی‌ی شیوه‌ی خط فارسی؛ ویراست نخست، ۱۳۵۴.

خوشبختانه فرهنگستان زبان و ادب فارسی [فرهنگستان سوّم] سالها است که پژوهشی در زمینه‌ی شیوه‌ی خطّ فارسی را برآغازیده است. امید است که بیرونشدِ این پژوهش هرچه زودتر چاپ-پخش شود و در دسترس فارسی‌زبانان درون‌مرزی و برون‌مرزی و دیگر کشورهای فارسی‌زبان قرار گیرد، و پس از نگرخواهیها و رایزنیهای بایسته، و سگالشهای دوباره‌ی فرهنگستان، سرانجام ایران برای نخستین‌ بار دارای یک شیوه‌ی خطّ هماهنگ و سنجیده گردد.
ولی با اینهمه آرزو نکنیم که جدانگری و جداپسندی بیکباره از میان برود. در شیوه‌ی خطّ، مانند هر زمینه‌ی اندیشگی‌ی دیگر، هماهنگی کامل برای پیشرفت اندیشه سیجومند [= خطرناک] است. وارونِ آن، بیشتر چنین است که میزانی از جدانگری و جداپسندی برای پیشبرد اندیشه بایسته است، و موتور فرگشت و پیشرفت است. در شیوه‌ی خطّ، مانند هر زمینه‌ی دیگر، چنین نیست که دانشمندی هرگز بتواند «فرجامین فرمان» را فراگوید، یا گروههایی از دانشمندان هرگز بتوانند «فرجامین فرمان» را فراگویند.

ادیب‌سلطانی، درآمدی بر چگونگی‌ی شیوه‌ی خط فارسی؛ ویراست سوم، ۱۳۷۸.
@adibsoltanik