گمشده!

اگر حقیقت اشیای زیادی را که گم می‌کنیم، درک نماییم؛ متوجه می‌شویم که خویشتن  را درین زندگی گم کرده‌ایم!
اما در وهله‌ی اول ما به خاطر گم کردن چیزهایی که شیفته‌ی‌شان هستیم، دردمند می‌شویم!

هر گاه کلمه‌ی گمشده را می‌شنویم، در ذهن ما دوستانی می‌آید که مدتی است از نزد ما رفته‌اند و یا اشیای قیمتی که گم نمودیم.
آیا این همه گمشده‌های ما محسوب می‌گردد؟!

دردناک‌ترین و سخت‌ترین گمشدگی این است که خودت را گم کرده باشی!
این که ندانی در کدام بیراهه و انحراف خود را تباه کرده‌ای!
این که نتوانی خودت را بازیابی!
این که نتوانی برای خودت یک صفت زیبایی را بیابی و خودت به آن توصیف کنی.
این یک نوع خود گمشدگی است.
یا نتوانی برای خودت یک خلق نیکویی بیابی تا از دیگران فرق داشته باشی.
این نوع دیگر خود گمشدگی می‌باشد.
این که اصول ارزشمند در نزد تو بی‌ارزش جلوه کند و امور پست و ناچیز را ارزشمند بدانی، و عقلت امور متوازن و ارزشمند را وارونه نشانت دهد.

این است خود گمشدگی!

آن‌گاه که اندیشه‌ی پاک و سرشت سالم و عقیده‌ی خالصت را گم نمایی.
این زشت‌ترین و قبیح‌ترین نوع گمشدگی است.

هر گاه توانایی، موهبت‌ها و استعدادها و برخی عافیت‌هایت را گم نمایی.
لحظات عمرت می‌گذرد و از آن بهره نمی‌گیرد!

خودت را گم کرده‌ای!
ساعت‌ها در مجالسی نشسته‌ای که در آن الله متعال یاد نمی‌شود.

خودت را گم کرده‌ای
دارای‌ات را در اطاعت و فرمان‌برداری الله متعال استفاده نمی‌نمایی.

خودت را گم کرده‌ای
اعمالت را با اخلاص انجام نمی‌دهی

خودت را گم کرده‌ای
قرآن کریم را تلاوت نمی‌نمایی

خودت را گم کرده‌ای
نمازها و روزه‌های نفلی داشتی و حالا ترک نموده‌ای

خودت را گم کردی
همیشه تسبیحات و اذکاری ورد زبانت بود و حالا از آن ها غافل شدی

خودت را گم کردی
زبانت را حفظ می‌کردی و حالا زبان در اختیارت نیست و به آبروی مردم بازی می‌کنی

خودت را گم کرده ای
قرآن کریم را حفظ داشتی و اکنون فراموش نمودی

خودت را گم کرده‌ای
عمرت بیهوده می‌گذرد و جوانی‌ات مضمحل می‌شود

خودت را گم کردی
بر کدام گمشده‌ات، فریاد می‌زنی و غصه می‌خوری و گریه می‌کنی!
در حالی که گمشده‌ی حقیقی خودت هستی! آری خودت.

گمشدگی وقتی خطرناک می‌شود که گمشده‌ی دنیا به گمشده‌ی آخرت پیوند بخورد.
آن‌گاه که در عرصات قیامت و وقت محاسبه‌ی اعمال، نیکی‌هایت را گم نمایی.
و پاهایت بر پل صراط بلغزد.
عزم و همت عالی خود را مشغول گمشده‌های بی‌ارزش نکن، بر گم شدن خودت گریه کن.
این که نصیب و بهره از رحمت پروردگار را گم کرده‌ای
این که توشه‌ی آخرت خویش را گم کرده‌ای
این که بهشت را گم کرده‌ای

گمشده‌ی واقعی این است.
به خاطر این گمشده باید گریست.

نویسنده: احسان الفقیه
مترجم: عبدالخالق احسان

https://t.me/abdulkhaleqehsan