آنچه بنده شخصا 50 سال پیش در دانشگاه‌های ایتالیا و فرانسه آموختم این بود که «بازآفرینی شهری»(‌urban regeneration) رویکردی مرمتی برای احیای بافت‌های قدیم شهرهاست. بافت‌هایی که باید به‌خاطر قدمت و هویتی که به شهر می‌بخشند، به‌طور مستمر احیا می‌شدند و سر جای خود باقی می‌ماندند. اما در شرکت بازآفرینی، دو مأموریت برای آن رقم خورد؛ پرداختن به بافت‌های قدیم شهرهای ایران‌ و پرداختن به بافت‌های حاشیه‌ای شهرها، معروف به بافت غیررسمی. به نظر من تفکیک‌نشدن این دو نوع رویکرد از ابتدا، توقع و گرایش را به سمت محلات غیررسمی برد و مأموریت اصلی مغفول ماند. و اما خطر اصلی این حذف و ادغام، می‌تواند اتخاذ دوباره سیاست‌های توسعه بی‌رویه شهری (sprawl) و افزودن به شهرک‌ها و محلات حاشیه شهرها و عدم رسیدگی به محلات موجود به‌خاطر پیچیدگی روند پرداختن به آنها از سوی کسانی است که به ساخت مسکن انبوه آسان عادت کرده‌اند.