این مطالعه به بررسی تأثیر کارسینومای داخل‌مجرایی پروستات (IDC-P) و زیرگروه‌های آن بر پیش‌آگهی بیماران مبتلا به سرطان پروستات شده که تحت پروستاتکتومی رادیکال (RP) و درمان رادیوتراپی پس از جراحی (PORT) قرار گرفته‌اند، پرداخته است. IDC-P به عنوان یک نوع پاتولوژیک خاص در سرطان پروستات معمولاً با پیش‌آگهی ضعیف همراه است و به دو زیرگروه با الگوهای ساختمانی متفاوت تقسیم می‌شود: الگوی 1 (ساختارهای سفت و شبه‌غربالی) و الگوی 2 (ساختارهای جامد و فشرده). نتایج نشان داد که بیماران مبتلا به IDC-P، به ویژه الگوی 2، با افزایش خطر عود بیوشیمیایی و مرگ مواجه هستند، اما درمان رادیوتراپی پس از جراحی می‌تواند تأثیر منفی IDC-P را کاهش دهد. تحلیل‌های رگرسیون کوکس نشان داد که الگوی 2 IDC-P، درجه‌بندی Gleason گروه 5، حاشیه‌های جراحی مثبت و تهاجم به وزیکول‌های منی، از عوامل خطر مهم برای عود بیوشیمیایی و بقای کلی هستند. این مطالعه به این نتیجه رسید که IDC-P، به ویژه الگوی 2، می‌تواند به عنوان یک نشانگر پیش‌آگهی و راهنمای تصمیم‌گیری در خصوص نیاز به PORT در بیماران مبتلا به سرطان پروستات محلی شده عمل کند.

ژورنال: BMC Urology