امروز فایلی صوتی به دستم رسید که در آن آقای سروش آیینه چند بیت از یک غزل بیدل را خوانده است؛ همان غزل که من آن را در سخنرانی خود، ترجمان « اندوه بیدل» دانسته‌ام. صدای دلنشین ایشان با:
سه‌تار: آقای رضا موسوی‌زاده
کمانچه: آقای آرش کامور
همراه است و آن را سخت مؤثر می‌سازد. این بیدل‌خوانی هنرمندانه بر دل و جان من اثری ژرف نهاد و مرا به التذاذی رساند که از جملهٔ هدف‌های هنر است. دریغم آمد که یاران کانال از آن بهره‌مند نشوند:
ز بعد ما نه غزل نی قصیده می‌ماند
ز خامه‌ها دوسه اشک چکیده می‌ماند
کجا بریم غبار جنون که صحرا هم
ز گردباد، به دامان چیده می‌ماند
قدح به بزم تو یارب سر بریدهٔ کیست
که شیشه هم به گلوی بریده می‌ماند
ز سینه گر نفسی بی تو می‌کشد بیدل
به دود از دل آتش‌کشیده می‌ماند
Post #124
3.52K