چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟
(۱۹۸۸) محصول تاچ‌استون پیکچرز و ریچارد ویلیامز، یکی از برترین نمونه‌های تلفیق انیمیشن دوبعدی و سینمای زنده که نگاه صنعت سینما را به پتانسیل‌های انیمیشن به کل تغییر داد.

تا پیش از سال ۱۹۸۸، ترکیب انیمیشن با تصاویر واقعی بسیار ساده اجرا می‌شد؛
دوربین ثابت می‌ماند و کاراکترهای دوبعدی صرفاً به عنوان یک لایه مجزا روی تصویر قرار می‌گرفتند.

ولی در این پروژه، ابتدا صحنه‌ها با بازیگران و دکور واقعی فیلم‌برداری شدند و سپس انیماتورها هر فریم را به‌صورت دستی روی راش‌های ضبط‌شده طراحی کردند تا پرسپکتیو و حرکت شخصیت‌ها کاملاً با حرکت دوربین تطابق داشته باشد
همچنین برای دستیابی به روانیِ کامل در حرکات، انیمیشن به جای روش معمولِ ۱۲ تصویر در ثانیه، با نرخ ۲۴ فریم کاملاً مجزا در ثانیه ساخت شد
این فرایند بسیار پیچیده و پرهزینه بود؛ زیرا هرگونه برهم‌کنش شخصیت‌های کارتونی با محیط واقعی، نورپردازی، سایه‌ها و تماس‌های فیزیکی باید از پیش با دقیق‌ترین جزئیات طراحی می‌شد
با عبور از تمامی محدودیت‌ها، استانداردی نوین و بی‌بدیل در ترکیب انیمیشن دوبعدی و فیلم زنده خلق کرد.

@zoootrope