رفقای عزیزم
دوستانِ جان در انجمن‌های علمی، کانون‌های فرهنگی، نشریات دانشجویی و تشکل‌های سیاسی

🔸حالا که فصل مسئولیت من در این مجموعه به پایان رسیده، دلم می‌خواهد به جای حرف‌های رسمی و خداحافظی‌های معمول، فقط یک «ممنونم» از صمیم قلب بگویم؛ برای تک‌تک لحظاتی که کنار هم بودیم و برای تمام قدم‌هایی که با هم برداشتیم.

🔸راستش بیش از آنکه به پایان این مسئولیت فکر کنم، به مسیری فکر می‌کنم که با هم طی کردیم. به روزهایی که با یک ایده کوچک شروع می‌شد و گاهی تا نیمه‌های شب ادامه پیدا می‌کرد؛ به جلسات و گفت‌وگوها، به نقدها و اختلاف‌نظرها، به خنده‌های بین کار، به اضطراب‌های قبل از یک برنامه و به آن لحظه شیرینی که می‌دیدیم حاصل تلاشمان روی صحنه نشسته است.

🔸شاید مسئولیت‌ها عوض شوند و آدم‌ها از اتاق‌ها و جایگاه‌ها فاصله بگیرند، اما بعضی رفاقت‌ها و خاطره‌ها ماندنی‌اند. من از این مجموعه فقط یک دوره مسئولیت را با خودم نمی‌برم؛ چهره‌های معصومتان، رفاقت‌ها، خاطره‌ها و درس‌هایی را با خود می‌برم که بی‌شک ارزششان از هر عنوان و جایگاهی بیشتر است.

اگر جایی موفق بودیم، سهم بزرگی از آن متعلق به شماست؛ و اگر جایی کم گذاشتیم، از شما عذر می‌خواهم.

ممنونم که اعتماد کردید، همراه شدید، نقد کردید، ایده دادید و برای بهتر شدن برنامه‌های فرهنگی از وقت و انرژی‌تان گذشتید.

از شما یاد گرفتم که یک مجموعه را نه دیوارهایش، بلکه آدم‌هایی می‌سازند که با دلشان برایش وقت می‌گذارند.

💌 برای همه‌تان آرزو می‌کنم همیشه جسور، امیدوار، دغدغه‌مند و اثرگذار بمانید. ممنون که این مسیر را برای من، به یک خاطره خوب و ماندگار تبدیل کردید. برای همه شما، راهی روشن، دلی امیدوار و آینده‌ای درخشان آرزو می‌کنم.

دوستدار و کوچک همیشگی شما:
رباب افشاری