«إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى يُغَيِّروا ما بِأَنْفُسِهِمْ» 🌿

من، نفیسه برهانی،
از سال ۱۳۹۹ خود را وقف همکارانم کردم؛
تا شاید بتوانم باعث حال خوب کسی شوم،
و رخت ناامیدی را از دلش بشویم.

این وقف، بهای سنگینی داشت...
از بسیاری از ابعاد فردی و تحصیلی‌ام عقب ماندم؛
از جمله عدم توفیق در امتحان بورد سال ۱۴۰۰،
تنها با اختلاف یک نمره...
و نیز از بخش‌هایی از زندگی شخصی‌ام.

آنچه می‌گویم، خدای نکرده منت نیست،
بلکه بیان واقعیتی است نه فقط درباره‌ی خودم،
بلکه درباره‌ی تمام همکاران جوانی
که این سال‌ها «فعالیت صنفی واقعی» داشتند — نه نمایشی —
و همین فعالیت‌ها باعث شد
بسیار بیش از دیگران از زندگی عقب بمانند...

اکنون که با وجود تمام سختی‌ها
و عقب‌ماندگی‌های علمی و شخصی،
داوطلب شدیم تا اگر شایسته دانستید،
از مسیر قانونی و از مجرای مجمع عمومی نظام پزشکی
و شاید روزی شورای عالی،
مطالبه‌گری صنفی را جدی‌تر ادامه دهیم،

اگر به هر دلیلی ما را لایق انتخاب خود ندانستید،
به تصمیم آگاهانه‌ و مختارانه‌تان احترام می‌گذاریم
و دعاگوی شما خواهیم بود.

اکنون وقت آن است که
احترام به این انتخاب را در عمل نشان دهم،
و به زندگی علمی و شخصی خود بازگردم.

باشد که همگی شاهد روزهای روشن‌تر
برای جامعه‌ی پزشکی کشورمان باشیم.

با ارادت و احترام
دکتر نفیسه برهانی
فعال صنفیِ دیروز
و متخصص اطفالِ امروز 🌸