در سوگ پُرفسور پیروز مجتهدزاده و درس قدرشناسی🖤🥀🕊️

پُروفسور پیروز مجتهدزاده را می‌توان بی‌تردید یکی از ستون‌های استوار مطالعات ایران‌شناسی در نیم‌قرن اخیر دانست؛ مردی که با دانش عمیق و نگاهی استراتژیک با درکی میهن‌پرستانه، به هرآنچه نام ایران داشت معنایی علمی و ماندگار بخشید. از دفاع مستند و علمی از نام تاریخی خلیج فارس گرفته تا تبیین دقیق حاکمیت ایران بر جزایر سه‌گانه و تحلیل مرزهای شرقی و غربی کشور، او سرآمد پژوهشگران حوزه ایران، خلیج فارس و تاریخ معاصر این سرزمین بود. آثار گران‌سنگ او، که به زبان‌های فارسی، انگلیسی و عربی منتشر شده‌اند، هنوز مرجع اصلی بسیاری از پژوهشگران داخلی و خارجی به شمار می‌روند و نشان می‌دهند که چگونه یک اندیشمند می‌تواند با قلم خود، هویت ملی را پاسداری کند.
با این حال، مسیر پرافتخار این استاد برجسته همواره با سایه‌هایی از بی‌مهری همراه بود. این جفاها نه تنها جسم و روح پُرفسور پیروز مجتهدزاده را آزرده ساخت، بلکه تصویری تلخ و ماندگار از قدرنشناسی جامعه نسبت به سرمایه‌های ملی برجای گذاشت. مردی که دهه‌ها با عرق‌ریزی روح و خون جگر، نام ایران و خلیج فارس را در مجامع علمی جهان زنده نگه داشت، در سال‌های پایانی عمر خود با بی‌مهری‌های پی‌درپی روبه‌رو شد: از حاشیه رانده‌شدن‌های دانشگاهی و حسادت‌های درون‌نهادی گرفته تا اخراج ناگهانی از دانشگاه تربیت مدرس در سال ۱۳۹۳ به جرم بیان دیدگاه‌های مستقل.... این رفتارها نه تنها کرامت یک استاد ۸۰ ساله را زیر پا گذاشت، بلکه نشان داد چگونه گاه قدر سرمایه‌های علمی و ملی تا چه اندازه ناشناخته می‌ماند.
اکنون که پُرفسور مجتهدزاده چشم از جهان بسته است، زمان آن فرا رسیده که جامعه علمی، فرهنگی و ملی ایران با صداقت و شجاعت به همه این جفاها بپردازد. باید پرونده‌های نانوشته‌ای که بر او روا داشته شد گشوده شود؛ پرونده‌هایی از تبعیض‌های نهادی، سکوت‌های معنادار در برابر خدماتش، و بی‌توجهی به هشدارها و پژوهش‌های راهبردی‌اش در دفاع از تمامیت ارضی، حیثیت ملی و هویت تاریخی ایران. خدمات بی‌شائبه او به تاریخ و جغرافیای سیاسی ایران باید به شایستگی ارج نهاده شود: نه با سخنرانی‌های تشریفاتی، بلکه با بازخوانی جدی آثارش، گنجاندن اندیشه‌هایش در برنامه‌های درسی دانشگاه‌ها، و حمایت از پژوهشگرانی که راه او را ادامه می‌دهند.
میراث علمی‌اش نباید تنها در کتابخانه‌ها خاک بخورد؛ باید چراغ راه نسل‌های آینده گردد. تنها در این صورت است که می‌توان دین خود را به یکی از بزرگ‌ترین ایران‌شناسان معاصر ادا کرد و نشان داد که قدر دانستن بزرگان، حتی پس از رفتن‌شان نیز ممکن و ضروری است. اگر امروز سکوت شود، فردا نه تنها نام او، بلکه درس بزرگ قدرشناسی از سرمایه‌های ملی را نیز از دست خواهیم داد.


https://t.me/Zagros_rashidi