—
من، این موجودِ ساخته‌شده از غبارِ ستاره‌ای، این اندامِ پیچیده، این ذهنِ آشفته، اعتراف می‌کنم که در این سفرِ پر پیچ و خمِ هستی، گمشده‌ام. من، که قادر به درکِ عظمتِ کهکشان‌ها و در عینِ حال، غرق در کوچک‌ترینِ دغدغه‌هایِ خود هستم. من، که تواناییِ عشق ورزیدن و نفرت پراکندن را همزمان دارم. من، که خالقِ زیباترینِ آثار و ویرانگرِ بزرگترینِ زیبایی‌ها هستم. من که در اوجِ فهم، در دامِ حماقت گرفتار می‌شوم. من که به دنبالِ معنایم، اما در نهایت، به پوچیِ عریانِ هستی برمی خورم. من، یک تناقضِ متحرکم؛ یک شگفتیِ ناخواسته؛ یک موجودِ پیچیده، اما سرگردان.