رندوم فکت در مورد لاولی رانر: هیچکس توقع نداشت این سریال به جایگاهی که الان هست دست پیدا کنه. این سریال با وجود این‌که بازیگر هاش هیچ‌کدوم اصلا معروف نبودن و با بودجه‌ی خیلی هنگفتی ساخته نشده تونست به حدی خودش رو توی دل مردم جا کنه که هنوز هم که هنوزه ازش ادیت می‌زنن و دوستش دارن. هم بازیِ بازیگر ها خوبه هم شیمی (کمیستری) بینشون. مردم انقدر سول و سونجه رو دوست دارن که کلی شایعه های قرار گذاشتن بین دو بازیگر نقش اصلی یعنی بیون ووسوک و کیم هه‌یون هست. کلی هم جایزه ی بهترین زوج بردن. (که واقعا لایق) کرکتر ها همشون به شدت دوست داشتنی بودن، از سول و سونجه و ته‌سونگ گرفته تا حتی بابای سونجه و سانی! همشون خاطره های دوست داشتنی توی ذهنمون درست کردن و ازشون ممنونم از این بابت 💞💞 سینماتوگرافی، چیزی که من توی تقریبا همه ی نوشته هام بهش توجه میکنم. لاولی رانر فضای خیلی خیلی خیلی دوست داشتنی ای داشتش. همه چیز رنگی رنگی و خوشگل بود و باعث می‌شد دنیای اطرافمون که چقدر تیره و تاره رو فراموش کنیم. اگه نیاز به سریالی دارین که حس صمیمیت بده و دوست داشتنی باشه، فضای فانتزی و نازی داشته باشه و شیمی ای که بهت تحویل میدن خدا باشه کلی بهتون پیشنهادش میکنم. 💘
لاولی رانر، سریالی که به قدری دوستش دارم که اولین نقدی که نوشتم مختص به اون بود. خیلی طولانی نوشتم، حتی میتونستم طولانی ترش هم بکنم 😭 بنظرم یکی از شیرین ترین و حال خوب کن ترین سریال هاییه که هر شخصی باید به خودش لطف کنه و ببینه. بعضی ها میگن «به اندازه ای که معروف شد خوب نبود» که خب واقعا قبولش ندارم. این سریال کاملا لایق عشقی که از سمت طرفدار های دریافت می‌کنه هست چون واقعا توانایی این رو داشت که حال یک سری آدم رو خوب کنه. خیلی از فیلم و سریال ها شاهکارن اما اون حسی که سریالی مثل لاولی رانر توی قلبت ایجاد می‌کنه و باعث میشه ناخودآگاه لبخند بزنی رو ندارن. کلی سکانس کمدی، سکانس های دراماتیک و عاشقانه و حتی یکمی جنایی که همشون انقدری خوب ترکیب شدن که واقعا هیچ مشکلی ندارن.
