کسایی که پشت سر هم یه فیلم رو دو بار تماشا می‌کنن، بنظر آدم های عجیبی میان.
اما این احساسیه که نمی‌شه به همه توضیحش داد.
وقتی هنوز شخصیت های یه فیلم توی ذهنت زنده ان و دارن نفس می‌کشن؛ می‌تونی روی پرده به چشم هاشون خیره بشی، می‌تونی باهاشون حرف بزنی، می‌تونی سطح فکرشون رو تحلیل کنی. اینطوری می‌تونی واقعیت رو به شکل خواب و رویا بازسازی کنی. می‌تونی توی صندلی سینما فرو بری.
لحظه ای که چراغ ها خاموش می‌شن معجزه اتفاق می‌افته.
درست توی لحظه ای که فکر ‌می‌کنی هیچ راهی برای فرار باقی نمونده. مهم فقط اینه که با همه ی توانت بتونی ادامه بدی، همه چی درست از همین‌جا شروع می‌شه.

اینجا بدون من-بهرام توکلی