چونگ‌آه ناشنواست؛ برای همین موسیقی چیزی نیست که مثل بقیه با گوش بشنوه. اما یی‌چان کم‌کم یاد می‌گیره برای رسیدن به دنیای اون، فقط از صدا استفاده نکنه.
اون وقتی آهنگ رو با زبان اشاره اجرا می‌کنه، موسیقی رو به زبانی تبدیل می‌کنه که چونگ‌آه می‌تونه ببینه و احساسش کنه.
و شاید قشنگ‌ترین قسمت ماجرا اینجاست؛
چونگ‌آه حتی بدون اینکه صدای یی‌چان رو بشنوه، بهش گفت که صدای درخشانی داره.
انگار بعضی صداها، برای شنیده‌شدن به گوش احتیاج ندارن.
◟#TwinklingWatermelon◞